Öyle birisiyle muhatap dahi olmuyorum. Arasa açmam konuşmam benden istediği şeyi yapmam işe düşünce beni hatırlayan insanlar ile işim olmaz.
Ve ayrıca o kişiye şunu söylerim. Ben senin işin düştüğünde arayacağın soracağın insan değilim böyle bir durum da arayacağın kişi ben olmamaliyim kendin gibi insanlar ile muhatap ol bidaha sakın benimle iletişim kurmaya çalışma hadi selametle..
Sadece işi düşünce arayanlara mesafe çoktan koyulmuş oluyor tarafımdan. Mümkün olduğunca ya az ya da hiç irtibata girmiyorum. Her şey benim keyfime bağlı. İşi düşünce arayacak kadar yüzsüzlüğe bir tepki elbette olmalı.
Tepkim sadece tepkisizlik oluyor. Önceden hayır demeyi bilmiyordum. Baktım kendimden gereksiz yere değmiyecek insanlar için ödün veriyorum, hayır demeye başladım. Artık herkes ederi kadar..
Yani direk diyorum ki açık sözlü bir insanım hayırdır ne işin düştü de beni aradın diyorum kesinlikle kimseye karşı lafımı esirgemiyorum bana sana işim düştü diyorlar ben de diyorum ki tamam bir daha benim de işim düştüğünde ben de seni ararım diyorum bu şekilde anladığın dilden konuşuyoruz Ama benim işim düşüyor mu hayır çünkü elimden geldikçe kendi işimi kendim halletmeye çalışıyorum insanlara muhtaç olmak en nefret ettiğim şey diyebilirim bir peçete bile istemek içimden gelmiyor çünkü yarın öbür gün bunun karşılığını bekler diye yapmıyorum aramıyorum da
"Sorun değil, hallederiz, işim düşünce sen de bana yardımcı olursun biliyorum. Kadirşinaslığın olmasa zaten rehberimde bile olmazdın" derim ve yaparım.
Hayrola yine derdin mi var bizi buldun derim. İnsanlar mutlu olunca aramaz zaten.. kanka sıkışınca arar... enerji hırsızı bunlar. Bizde kelek gibi bunların derdi nide kendi derdimiz yaparız mal gibi çözüm ararız... aptal kaşar ödülüne laik yani