Kötü huylu bir hastalığınız olsa hayatı boşvermeye mi başlarsınız yoksa son günler olabilir düşüncesi ile daha mı çok asılırsınız?

Benim yaşadığım olay.
Romantik arkadaşlar sevdiklerimle vakit geçiririm falan demiş.
Öyle olmuyor pek, öncelikle eğer ki henüz bir çözüm yolu yoksa bu hastalığın kimsenin bilmesine gerek yok. Gereksiz dram.
Bende öyle yaptım belki 2 yıl belki 10 yıl yaşarım. Bu süre belirsiz. Hayatımda bana değer veren a dan z ye herkesin benden nefret etmesini uzaklaşmasını sağladım. Belki bu benden sonra ki yıkım düzeyini azaltır.
Ama çözüm yok diye de karalar bağlayacak değiliz. Yaşamaya devam etmek gerek bir yol yok diye boşverip yaşamayı kesmek pek yaratılış amacına uygun değil. Yarın bir yol bulunursa o kurtuluştan sonra hayatıma odaklanırım belki.


Kısacası umudu kaybetmemek lazım bu konuda idol isterseniz neslican tay ve stephen hawking, o hastalıklara rağmen nasılda güzel ve başarılı yaşadılar… ya da arif güloğlu sonu iyi biten bir örnek :)

Hayatı zaten uzun zamandır boş verdim ki..
Bu dünya boş ve hepimiz bir ağacın altında gölgeleniyoruz, vakit dolunca da ebedi alem olan ahirete gideceğiz...
Hal böyle olunca, ebedi olmayacağımız bu âleme neden değer verelim ki?

Yapamadığım her şeyi yaparım şansım varken tedavi imkanı ve kurtulma olasılığı yoksa ama bir umut varsa insan çaba harcamalı anlatmak istersen dinlerim yardımcı olmak isterim

hayatımda değer verdiğim insanları tek tek ziyaret eder kimseye de bundan bahsetmezdim.
drama yaratmadan son kez o güzel insanlarla vakit geçirirdim.