Bir insan sosyal olmakdan bu kadar mı korkar , sosyal fobi nasıl yenilir?

Zengin olsam ve ya başka bir ailede doğmuş olsaydım böyle olacağımı sanmıyorum ama , göz göze gelmekden rahatsız olmam da ona benzer bi şey var kızda olsa erkek de olsa yanında oturamam yüzüne bakamam

Bu hastalık bırak benim ruh sağlığımı , hayati sağlığımı bile bitirmek üzere..

depresyondayım zaten evet ama sosyofobi de var gerçekden depresyonda olmasam bile işimin okulumun sevgilimin arkadaşımımın sosyal özgürlüğüm olması başıma bela gibi yapamam yaşıyamam kaldıramam duygusu..

Benim yerime kuzenim yaşıyor hayatı bende izliyorum onun yetişme tarzı başka benim başka ben hep içime kapanık büyüdüm ve bir sürü de eksiklerim var sosyal olmak için en önemli şeylerden biri korkum var hiç bir sorumluluk kabul etmiyorum işe gitmek paranı kazanmak sosyal özgürlüğün olsa bile bu , bana bakan bir abim annem var yemek parası var bilgisayar var takılıyorum öyle çok kilo aldım v. s ama olsun diyorum başka bir hayatta yapamayacağıma kabullendirdim kendimi , yaşayamam çünkü sorumluluk istemiyorum başıma kaldıramam gibi hissediyorum uğraşamam gibi hissediyorum hoş zaten öyle hiç bir şey bilmiyorum ezik gibiyim.. evet haklısın bir kere gelmişim bu dünyaya herşeyin tadına bakayım der insan ama ben diyemiyorum ödüm kopuyor sosyal olmakdan öyle daha iyi görünüme ve hayata kavuşucam ama ben salmışım bir defa 10 yıldır kendimi şimdi başka bi dünyada hayal edemiyorum zaten okulumun işimin sevgilimin arkadaşımın sosyal özgürlüğümün olması bir mucize kendimi o kadar saldım ki görüntüm herşeyim bütün hayatım o kadar kötü ki sırf sosyaleşmiyeyim diye..

Aşkı tatmadan mesela ölmek istemiyorum ama korkum var işte ne birinin ne de kendi sorumluluğumu alacak kadar

Ben zamanında 10 sene önce liseyi okurken başarılı değildim sınıfta kalacağımı anladım bıraktım rahmetli babamda beni içine kapanık yetiştirdi sonra bilgisayara ev ortamına yeme içmeye alıştım senelerdir kurtulamıyorum bu rahatlıkdan kilom alsam da kilodan kabuslar görsemde dişlerim dökülsede hatta sonunda bir kalp kriziyle ölmek olsada kabul ettim böyle yaşamayı 2012 yılından beri düşün her gün aynı şeyi yapıyorum başka bir hayatta düşünemiyorum kendimi şu an dış görünüş ve eğitim olarak çok kötüyüm resmen sosyalleşmiyeyim diye kendimi bozdum ve başardım tutsak oldum bambaşka bir boyuta girdim şimdi sorumluluk almak gözümü korkutuyor sadece işe gitmek paranı kazanmak bile olsa o yüzden salmaya devam ediyorum kendimi bir yanım pişmanlık yaşanmamış yıllarla dolu hele hiç bir kızın elini tutmadan ölmek istemem ama napim benden adam olmaz gibi geliyor hiç bir şey bilmiyorum geliştiremiyorum kendimi..

keşke sorumluluk alablsem normal bir kalıba bürünebilsem...

İstemekden ve yapmakdan başka çarem yok zaten canıma tak etti , çünkü herşeyi sosyal medya izleme üzerine kurdum milleti izliyorum kendim yapamıyor olduğunu görünce psikolojim daha çok bozuluyor bir plan yaptım aslında o plana sadık kalmam lazım.. işe giriyorum çöpçülük ve ya başka bir şey , boğazımı da tutuyorum , az yiyorum feast food bırakıyorum hem zayıflıyorum hemde para geliyor 4 binle kendime bakıcam dişleri saçı yaptırcam kilo gidecek , sesimi de kalın yapıcam bi de olgun göstersem çatlaklarım lazerle para yetecekse azaltıcam , engelli damgasını kaldırmak için avukatla konuşucam , açık lise yazılcam ünivde denicem istediğim mesleği yaşım kaç olursa olsun gerçekden denicem böyle bir plan yaptım hatta işi bile buldum yarın otellere çamaşırcı için başvuracam yeniden 26 yaşında hayatı kazanmak istiyorum evet hemen hiç bir şey olmaz ama amacım 30 dan sonra normal bir insan olmak..

İstediklerimi gerçekdende istiyor muyum emin değilim duygularımdan bir geliyor bir gidiyor sence neden böyle oluyor 10 yıldır rahatlığımdan mı

Ya herşeyi çok takıyorum boyumu sosyal olamamı hayatta ne için neden varım bilmiyorum , artık ben ruh hastası olmuşum artık herşeyim olsa bile kendimi üzücem kesin ne dert ediyorsam hepsi olsa bile kendimi üzme bunalım hiç bitmeyecek gibi geliyor.. boyuma çok takıyorum daha bir sürü özelliğime yerimde başka birisi olsa çokdan intihar etmişti.. dayanamıyorum artık.. işe gireceğim ilk maaşla özel psikolog ve psikiyatri şart , yaşadığımı hissetmiyorum..