Acılarınızı içinizde mi yaşarsınız yoksa dışa mı vurursunuz?

Duygularımı çok dışa vurmayı sevmiyorum zaten dışa vursak ne fayda? Halimizden gerçekten anlayan mı var? Herkes üzülmüş gibi yapıyor sonra da hayatlarına devam ediyorlar samimi şekilde üzülen insan sayısı artık çok az, herkese denk gelmiyor açıkçası. Acılarımı kendi içimde yaşamaya çalışırım böylesini daha doğru bulurum, ona buna sürekli sıkıntılardan bahsetmenin işe yaramadığını düşünüyorum. Kendi kendimize yaşamalı bizi anlayan en yakınlarımıza anlatırsak anlatmalıyız geri kalanına anlatmasak da olur.

Bazı insanlar bunu çok güzel başarıyor. İmreniyorum bazen.. Özellikle ikili ilişkilerde içindekiler patlayacak noktaya gelse de içinde fırtınalar kopsa da söylemeyip içine atanlarda ya çok büyük sabır var ya da büyük bir yeti verilmiş Allah tarafından..

Benim de bazen içime kattığım duygularım oluyor.. Mesela sevinçlerimi paylaşmayı severken, üzüntü ve mutsuzluğumu dile getirmeyi sevmiyorum ama bu birine söylemem gerekenleri söyleme noktasında öyle olmuyor.. Aksine daha fazla içimdekileri kusmak, içimi boşaltmak istiyorum. Bu rahatlatıyor beni..

Acılarım içimde birikir ama dindirmek için muhakkak birisiyle konuşmak isterim

Ama o acı artık içime sığmayacak hale geldiyse ağlarım dışa yansır bir şekilde bugün olduğu gibi