Acınızı içinizde mi yaşarsınız, paylaşır mısınız?

Hayır ben paylaşma taraftarı olanım her zaman. İçime atamam. Bunu asla yapamıyorum. Ha yaşadığım şey benim sırrım ise o başka. O zaman tek başıma halletmek zorunda olduğum bir konudur o. Onun haricinde bana göre acılar paylaşınca azalır. Mutluluklar ise paylaşınca çoğalır. Sevdiğim ve güvendiğim insanlarla bunları paylaşır ve bir nebzesini içimden atmış olurum. Daha az düşünmeye başlıyorum ve onlardan bir nevi destek, fikir almış oluyorum. Acılar içinde duygular barındırdığı için mantıklı fikir yürütme işini dinleyen taraf benim yerime yapıyor.

Acımı içimde yaşamaya çalışırım. Ama benim çevrem kalabalık. Babam anlamazsa annem, annem anlamazsa kardeşlerim, kardeşlerim anlamazsa mutlaka arkadaşlarımdan biri “neyin var, dökül bakalım” der. İlle de acımı dışıma vurup yaşamam gerektiğini düşünen insan çok. O yüzden bi acım varsa genelde kaçarım. Yalnız kalabileceğim yerlere. Önce kendi içimde halletmeye çalışırım. Çünkü insanların söylediği her şeyi algılayamıyorum o an, anca kendimi topladıktan sonra