Teknolojinin olmadığı bir çağda nelerle uğraşıp mutlu olursunuz?

Ailemle birlikte balkon keyfi yaparım , kahve ya da rakı yudumlarken hoş sohbetler oluşuyor..
Kitap okurum, müzik dinlerim, arkadaşlarım ile bir çok aktivite de bulunuruz.. mesela köy ziyareti yaparız , dağ evinde kalırız , kamp kurarız.. doğa ve biz yani. Özellikle sosyal medyaya çok yönelerek yaşayan biri değilim , kendimi sanal dünyaya haps etmeyi sevmiyorum.

Bir kimse bir konuda sizden farklı düşünce ve tarz geliştirdiğinde ve bunu eyleme döktüğünde o eylemin altında bir bit yeniği olmuyor ya da topluma aykırı ve ters olmuyor. Herkesle aynı düşünmek, aynı hareket etmek ve ben? Artık bana ve doğrularıma alışın. Ben bu çağa uygun yaşamıyorum..

Dış dünyaya her ne kadar "fazla açık biri" izlenimi veriyor olsam da aslında özel yaşamımda tam tersi bir anlayışa sahibim ve çok ketum biriyim. Sevgilim var diye boy boy aşk dolu fotoğraflar paylaşmak zorunda hissetmiyorum kendimi mesela ya da ailemle ve sevdiklerimle aramın çok iyi olduğuna dair kanıtlar sunmak, mutlu olduğumu, sevdiğimi ve sevildiğimi belgelemek zorunda hissetmiyorum.. Şu yaşıma geldim ne ailemle, ne (eski) sevgilimle, ne de arkadaşlarımla sosyal mecrada herkese açık fotoğraf ve anı paylaştığımı hatırlamam.

Herkesin kendini ortaya koyma tarzına ve "ben burada bu şekilde varım" anlayışına saygı duyuyorum. Ben de sosyal medyada düşüncelerimle, bilgimle, farkındalığımla, bakış açımla, toplumsal olayları ve psikolojik sebeplerini ele alma yönümle ortada olma hakkımı kullanıyorum.

Her şeyi sanal yaşamaya başlayan sanal insanlar var artık. Bir bakımdan robotlaşmış ve sanaldan atıp tutan, gerçekle ilgisi olmayan şeyleri gerçekmiş gibi anlatan yalancılar için sanal rahat bir ortam oluyor. Bu yüzden sevmiyorum ben sanal şeyleri