Hayatı spontane yaşamak ne kadar doğru?

Hayata bir kez geldiğimizi düşündüğümüzde çoğumuzun aklında, anlık ve istediğimiz gibi hareket etme dürtüsü oluşuyor. Üzerine düşünüp, demlenmek yerine o anki haz arayışı çoğumuzu daha spontane bir şekilde hareket etmeye itiyor. Özellikle hayatta henüz ciddi sorumluluklar almadığımız ve başkalarına karşı yükümlülüklerimizin olmadığı yirmili yaşlarda olabildiğince gönlümüzce yaşamaya çalışırız. Açıkçası bunda yanlış bir şey de yok, hayatı anlık yaşamanın mutluluğu elbette ki bize genç olduğumuzu daha çok hissettiriyor. Bu gençlik hissi bir süreliğine bize kendimizi iyi hissettirse de hayatın göz ardı edemeyeceğimiz bazı gerçeklikleriyle yüzleşmeye başladığımızda bazı şeyler değişmeye başlar. Her şeyden önce kendi sorumluluğumuzu almamız gereken bir evreye geçtiğimizde fevri ve anlık hareket etmek yerine daha çok düşünen ve daha temkinli hareket eden bir kişiliğe bürünmeye başlarız. İstisnalar her zaman olacaktır ancak bu durum kaçınılmaz olarak hepimizin kapısını bir şekilde çaldı, çalışıyor ve çalacak da:)

Profilimde şöyle bir yazıyor;

Dün-Bugün-Yarın Çok zaman önceydi. O kadar zaman önceydi ki zaman diye bir şey yoktu. İnsanlar güneş doğup batıncaya kadar yaşıyorlardı hayatı. Bir daha hiç olmayacakmış gibi dolu ve anlamlı. Derken zaman diye üç parçalı bir şey icat etti insan. Bir parçasına dün dedi, diğer parçasına bugün, öteki parçasına da yarın. Sonra fesat karıştı zamana ve insan bugünü unuttu. Dünü düşünüp pişman oldu, yarını düşünüp telaşlandı; ama işin ilginç tarafı tüm telaş ve pişmanlıkları güneş doğup batıncaya kadar yaşadı. Farkında olmadan rezil etti bu gününü. Oysa yarın, bugüne dün diyor, dünde bu gün için yarın diyordu. Bir türlü beceremedi. Bir eliyle yarına, diğer eliyle düne yapıştı. Bu günü eline yüzüne bulaştırdı... Mutsuz oldu insan. Ve ne gariptir ki yarının telaşı da, dünün pişmanlığını da hep bugün yaşadı; ama bugünü hiç yaşayamadı. Ne yarın ne de dün! Can Dündar