Nefret benim için bir su gibidir ve onu tuttuğum yer ise bir süzgeç gibidir. İçimde yoğun nefret olsa bile o süzgeçten bir su gibi akıp yok olur. :) Ben nefret insanı değilim , pozitif sevgiden yanayımdır.
Tabi ki nefret 🤪 Sevgiyi kim kaybetmiş ki biz bulalım 😂😂
Şaka bir yana "Sevgi" duygum daha baskın diye düşünüyorum. İnsan çok damarına basılır ve çok üzülürse tabi ki nefret de duyması en tabi, normal bir duygudur..
Şöyle söyleyeyim içimde olumlu ve olumsuz tüm duygulara yer veriyorum. Hepsini aynı yoğunlukta olmasa da yaşıyorum. Ama olumlu duygularımı daha baskın hissediyorum. Negatifi pozitife çevirebilme yönüm en büyük yardımcım belki de.
Her ne kadar nefretin, insani bir duygu olduğuna inanmak istemesem de nefret ettiğim zamanlar oluyor elbette. Fakat sevgi yönümün ağır basıyor olması rahatlatıyor içimi. Ve sanırım insan olmak da bunu gerektiriyor..
Kalbimi soğutanlardan nefret ettiğimi farkettiğimde kalbimin sevgiye dair tarafının da karardığını hissettim. Her an herkes soğutabiliyor kalbimi ama ben nefret noktasına taşımadan uzaklaşıyorum oralardan.
Zaman zaman yaşadığım hikayemin kahramanları aklıma gelir ister istemez. Onlar halen hiç bir şey olmamışcasına dolaşmaları beni nefrete itiyor ama kısa bir an için. Yoksa bu duyguyu aklıma bile getirmem
Sevgi dsha baskındır hep. Nefret duygum kendimi bildim bileli yoktur bende. Ne kin tutarım ne nefret güderim bir insana. Nefret bana çok ağır bir yük gibi geliyor