İyi biri olmak mı daha fazla çaba gerektirir, kötü biri olmak mı?

Biliyorum, çoğunuz iyi insanlarsınız. Bu yüzden hep kötüler kazanıyor zaten. Birçok kötü, hatta alçak tanıdım. Çoğu neşeli insanlardı. Hiçbirinde çekingen bir ruh haline rastlamadım. Kötüler

atak, iyiler pısırıktır, etrafınıza bakın, en heyecan verici, en eğlenceli insanlar hep sahtekârlardır. Hepsi paldır küldür konuşan, ağız dolusu gülen insanlardır. Çünkü sahtekâr, sempatik olmak zorundadır. İyinin böyle bir mecburiyeti yoktur. İyi, sıkıcıdır. Kadınlar iyiler e değil, güvenilmez erkeklere aşık olur bu yüzden.

Zaten aşk, denen altüst oluşla ancak bir üçkâğıtçı basa çıkabilir. Aşkın tadını çıkaramaz iyiler. Onlar sarılıp sessiz bir uzanmayı aşk zanneder. Tekdüzedirler. Yavaştırlar. Kadınlar da dertlerini onlarla paylaşır ama gidip bir güvenilmezle sevişirler. Tutku kötülerin işidir. Sessiz ve efendi bir insan cümlesiyle tanımlanan bir iyilik kolaydır. Sahtekârlık daha zordur, maharet ister. Zeki, hızlı ve atak olmalıdır.

Enerjiktir. (Tabii kötü kötüler konumuz dışındadır. Yani hem, salak hem kötü olmaya çalışanlar için düşünmeye, yazmaya değmez.) üçkâğıtçı... Sahtekârın en sempatik, en başarılı şekli. İyi bir hatiptir o. İnandırıcıdır. Konuştuğu zaman etrafındaki tüm iyi ve dürüst insanlar ağzının içinde kaybolur. Hem çok iyi fıkra anlatır hem hüznün tüm renklerinden haberdardır. Kahkahasında pirzola tadı, hüznünde bazen ölümün sesi vardır.

Adam başarılıdır. Yeteneklidir. İyilik kolaydır. Kötülük maharet ister. İyi olmak için, kimseye kötülük yapmamak yeterlidir. Ama kötü olmak için daha çok çalışmalısınız! İyi, kötü karsısında güvensiz, enerjisiz, çaresizdir.
Filmlerde bile iyi, kötüleşmeden kötünün hakkından gelemez. Yeminini bozar ve kavgaya girer. Oysa kavga kötünün mesleğidir asıl. Biz iyi seyirciler perdedeki iyi adamımız kan döktükçe rahatlarız. Ve iyi kötüyü yendi diye seviniriz. Oysa artık hepimiz kötüyüzdür filmin sonunda. Hatta biz kötü den daha çok insan öldürmüşüzdür.

Bir iyi için en zor olan, kötüye Sen kötüsün demektir. Çünkü iyi, utangaçtır. Hırsıza hırsız diyemez. Kötünün yerine utanır, sahtekârın yerine yüzü kızarır, hırsızın yerine yerin dibine geçer... Bu sırada kötüler, sahtekârlar, hırsızlar deli gibi eğlenmektedir. Çünkü onların yerine utanan, sıkılan, yerin dibine geçen birçok iyi insan vardır. Şeytan bile bazen yorulur kötülük yapmaktan. Ama hayatlarını salt kötülük yapmaya adayanlar asla durmazlar; bunu çok iyi biliyorum. Güzel kıyafetleri, briyantinli saçları, resmi arabaları, siyah gözlükleri ve korumaları vardır. Ama ruhları şeytandır. Kötünün en büyük avantajı iyideki kahrolası utanma duygusudur. Bu duygu iyiyi öylesine zayıf düşürür ki ağzını açıp bir kelime söyleyemez. Halbuki öylesine kararlı çıkmıştır ki kötünün karşısına. Herşeyi açık açık söyleyecektir. Başına gelecekleri göze almıştır!.. Ama olmaz. Yapamaz.

Çünkü iyiler korkaktır.
Çünkü iyiler herkese acır, en çok da kendilerine.

Susmak,

acımak,

utanmak,

korkmak...

Farkında mısınız ey iyi insanlar, ne kadar sıkıcı şeylerle uğraşıyorsunuz! Kötüler kazanınca da şaşırıyorsunuz! Tarih boyunca iyiler kazanmasalar da, bir şekilde ayakta kalmayı başardılar. İyinin yazgısıydı bu. Şeytan her zaman saldıracak, yere yıkmaya çalışacak, akılları karıştıracak ve iktidarına devam etmeye çabalayacaktı. Babalarımız iyi insanlardı ve bize de iyi olmamızı öğütlediler. Biz de iyi insanlarız. Ve çocuklarımıza aynı şeyi öğütlüyoruz. Hepimiz kötülerin yanında çalışıyoruz.

Haydi iyi insanlar!

Haydi sessiz, efendi, sıkıcı, korkak, utangaç ve iyi insanlar! Çalışın!

Kötülerin size ihtiyacı var!

İyi olmak hem çaba hem sabır gerektirir. Çünkü kötü olmak kolaydır. Tutulmayacak sözler vermek, zamanı gelince umursamamak ve/veya yan çizmek, kıvırmak çok kolaydır onun için çünkü bağlayıcılığı yoktur. Etik değerleri sindirememiş, "ayıp olmak, ayıp etmek" kelimesinden bihaber bir insan için bunların bir önemi yoktur. Önemi olsaydı eğer zaten bunu yapamazdı.

Ama iyi insan için verdiği sözler kıymetlidir. Tutamazsam eğer diye sözün ağırlığı altında inim inim inler, geceleri kabus olur o sözler yeri geldiğinde. Karşısındaki insana ayıp edeceğini düşünerek sanki bir presin altında ezilen kola tenekesi gibi ezilir. O yüzden tutamayacağı sözler vermez. Ve bu yüzden de pek çok kişi ile arası zaten baştan bozulur.

Oysa kötü olmak ne kolay. Herkese mavi boncuk dağıtırsın. Kısa vadede senden iyisi yoktur. Herkes kötüyü sever çünkü o bir iyilik meleğidir. Herkesin gönlüne göre ne şerbet vermesi gerekiyorsa verir çünkü nasılsa tutmayacaktır. Ama iyi olmak öyle mi? Sabır gerektirir. Kimseye nabzına göre şerbet vermediği için kötüdür o. Kimseye iyilik yapmayan bencildir.

Ve bütün bunların sonunda aslında iyi görünenin kötü, kötü görünenin gerçek iyi olduğu anlaşılır ama geç gelen adalet, adalet değildir maalesef. O yüzden iyi olmak çaba da gerektirir ama önce sabır taşı olmayı gerektirir.

Bu yüzden iyi olmamak lazım bu hayatta. Kırıp dökmek, umursamamak, vicdansız olmak gerekir belki de. Yeniden hayata gelseydim eğer vicdansız olmayı seçerdim sanırım.

İyi biriyimdir aslında ama kötü birisi olmak inan isterdim ama olamıyorum kendime yakıştıramıyorum ya da kendime yapılmasını istemediğim bir şeyi bir başkasına yapamıyorum