Kendime zarar veriyorum. bıktım bu hayattan. nolur tavsiye verin bana ne yapmalıyım?

yakında 20 yaşına gireceğim ve hayatım iğrenç gidiyor. yaşamak istemiyorum. kendime zarar veriyorum. ailem hiçbir konuda destek olmuyor. sağlıksızım. vücudum ameliyatlarım nedeniyle dikiş izleri ve platinle dolu. elalemin dalga geçmesi yetmiyormuş gibi ailem de dalga geçiyor. kırık dökük yamuk takma kız diyolar bana babam bile. bana hiç güzel demediler yalandan da olsa. beni hiç kimse sevmedi bugüne kadar. herkes çirkinliğimi yüzüme vurdu. kendimi sevmeme bile izin vermiyorlar. okul hayatım desen belli belirsiz gidiyor. bir vakıf üniversitesinde tam burslu okuyorum üstüne nakit olarak da tercih ve başarı bursu alıyorum. ama kimseye beğendiremiyorum. bedavaya okuyup üzerine para alıyorum ama yine kötüyüm. abim 4 yıl paralı okudu mezun oldu mesleğini yapmadı iş kurucam dedi babam neredeyse 500 bin lira verdi abime iş kursun diye. kimsenin gözüne batmadı bu. okurken aylık en az 3-4 bin lira para harcıyordu abim benim onlardan aldığım fazladan 50 lira gözlerine batıyordu. ne yapıcaksın bu parayla diyolardı? eve geri döndüğümde cüzdanımdaki parayı sayıyolardı. beni karşı yakaya bile göndermiyolar abim onlardan gizli sevgilisiyle şehir dışına çıkıyordu. evdeki kredi kartları abimde yıllardır neye harcıyor kimse bilmiyor. yıllardır altında arabasıyla geziyo. ben kitap alsam gözlerine batıyor. online eğitimde bilgisayarın başındayım diye kızıyolar kırıcam o bilgisayarı telefonu diyolar. kitap okuyorum bu sefer de kitap okuyorum diye kızıyolar yakıcam o kitapları diyolar. sırf evde durmak istiyorum pikniğe gitmek istemiyorum diye 2 yıldır dışarı çıkamıyorum arkadaşlarımla görüşemiyorum. hayatımda bir tane bile erkek yok zoom geçmişinde öğretmenlerimin ismini görmüşler erkeklerle konuşuyorsun diye kızıyolar bana. ne halt yiyorsun diye sorguya çekiyolar. babam ders sonrası okul içindeki konferansa katılırken bile ona sormuyorum diye laf ediyor bunun için bana başına buyruk diyor. biriktirdiğim param altınlarım bile ellerinde ve senin paran deseler de harcıyolar. evde ayrı odam yok yatılan kalkılan oturulan yer bir kafanı dinle uzak dur deseniz bile yapamam. herkes böyle evde. hepsi en masraflı benim olduğumu düşünüyor. başkalarının başarı saydığı şeylere boş iş diyolar beğenmiyolar. bıktım bu hayattan. kendi yemek yediği tabağı sofradan kaldırmaktan aciz insanların benim her şeyime bok atmasından bıktım. bu insanlara hizmet etmek zorunda olmaktan bıktım. kendi hayatımı yaşayamamaktan bıktım. bu evde kendimi üvey evlat gibi hissediyorum. her yerde sürekli abimin yakışıklılığından, ne kadar kazandığından, sevgilisinden bahsedilmesinden bıktım. abim kaç gün eve gelmedi ona laf ettiler diye ben bunu yapamam. ben öyle bir şey yapsam bir daha eve almazlar beni ama onu yalvararak getirdiler. ben biliyorum çok çirkinim, onların istediği gibi değilim ama şu an beni sadece yok saysınlar istiyorum. ben kafayı yemek üzereyim nolur tek kelime de olsa bi şey deyin abartıyomuyum