Her şeyden bıktım. Mutsuzum. İntihar edesim var. Bundan nasıl kurtulurum?

Çok mutsuzum. Hayatta hiç istediğim olmadı. Sürekli ailem tarafından ezik olarak yetiştirildim. Beni sürekli ezdiler, hakaret ettiler, küçümsediler, dövdüler. Tek başıma bir şeyler yapmak istiyorrum sen kimsin diyerek benimle dalga geçiyorlar. Çirkinim, tipsizim utangaçım, salağın tekiyim. İnsanlardan nefret ediyorum. Evden dışarı çıkmıyorum. Depresyondayım. Ailem beni hep şiddetle yetiştirdi. Özgüvensiz biri olarak yetiştim. Ağlıyorum her gün. Pıç erkekler, serseriler, kötüler gününü gün ederken ben evde saatlerce intiharı düşünüyorum.
Bu sene üniversiteye başlayacam hiç başlayasım yok. Herkes kendine güvenli ve mutlu iken ben ailem yüzünden utangaç ve ezik olacam. Hayatta hiçbir şey beni mutlu etmedi. Zaten mutlu olmam için bir şey de yaşanamadı. Şimdi diyeceksinizki haline şükret. Niye ediyim de? Göz, kulak olunca mutlu mu oluon? Ölmek istiyorum ölemek. Allah canımı alsın artık. Onun keyfini düşünemem ben. Madem az yüreği var sa alsın.

İnanç da kalmadı. Tipsiz, mutsuz, karamasar, utangaç, ezik, şiddet gören poktan bir hayvanım.