Peki sen neden insanlara kendini anlatmaktan vazgeçtin?

Küçükken anlayamazsın hayatı nedir ne değildir bilemezsin. Dardır bakış açın, acı, zorluk bilmezsin. Aldığın her yaşla, her engelle, her zorluk, takıldığın tümsek, yaşadığın her bir acı imtihan ile, olgunlaşmanın merdivenlerini birer birer çıkıyorsun. Karşına çıkan her zorlukla, savaştığın zaman zarfında, aslında hayatı öğreniyorsun. Öğrendiğin şeyleri, iyi kötü olumlu - olumsuz bir ders olarak, avuçlarına dolduruyorsun, öyle devam ediyorsun bu yola. Gittiğin her yere onları da götürüyorsun. Büyüyorsun. Büyüyorsun... Küçükken karşısına geçtiğin zamanı hatırlamazsın belki, şimdi o aynanın karşısına geçtiğini neler neler geçiyor gözünün önünden. Neler neler... Üstüme gökten kan da damladı, ama bir sabah uyandım gittiğim yolda yanımda bir çiçek bile açtı diyorsun. Bir yanda yağmur, bir yanında güneş var, insanlara, duruma, yerine göre sen mevsimini gösteriyorsun. Yani seni anlayana... Anlayana..




*Onların ikinci yüzlerini gördüğün için mi, seni sandığın kadar saymadıklarını fark ettiğin için mi?
*Yoksa diğer insanlar gamsız olduğu için mi? Senin gibi duygusal olmadığından mı? Senin gibi ince düşünemedikleri ve bu yüzden seni anlamadıkları için mi?
*Yoksa vefasız oldukları için mi? Senin eksikliğini hissetmedikleri için mi? Hep düşünen , büyüklük bende kalsın diyen sen olduğun için mi?
*Ya da bu hayat telaşında senin de bir kalbin olduğunu göremeyip de destek olmak yerine köstek olurcasına sözler sarfettikleri için mi?
Neden , olmalı bir sebebi.
Ki o zaman yalnızlığı seçtiğinin bir anlamı olsun.. 💆‍♀️