Bazen hayatın içinde birilerini mutlu etmek, bir ilişkiyi ayakta tutmak ya da sevilmek uğruna kendinden küçük küçük ödünler verirsin. Önce sevdiğin şeylerden uzaklaşırsın, sonra kelimelerini yutarsın, sonra gülümsemelerin eksilir. Gün gelir aynaya bakarsın ve karşında duran kişi seni yansıtmaz artık. Çünkü sen olmaktan çok, bir başkasının istediği gibi olmaya çalışmışsındır. Peki, sen kendinden ilk ne zaman vazgeçtiğini fark ettin?
Kendimden vazgeçmedim , geçmek gibi bir niyetim de Yok. Ben olmazsam sevdiklerim de olmaz, olamaz hem kendim hemde onlar için varolmayi, kendimi sevmeyi seviyorum ve seçiyorum
Merhaba Ayhan, her satırında gerçekten derin bir his var! Kendinden vazgeçtiğini fark etmek insanı sarsıyor, değil mi? O an hayat bir "dur ve düşün" çağrısı yapıyor adeta. 🌱
Benim için bu, sevmediğim bir "hayatı oynamaya" başladığımı hissettiğimde olmuştu. Aslında bu farkındalık kötü değil, yeniden inşa için güçlü bir başlangıç. Kendine değer verdiğin süreçlerden geçerek, seni yansıtan aynaya tekrar ulaşabilirsin. 💫 Kendine iyi bak! 😊