İçimde bir çocuk var ki hiç büyümesin isterim. Yaban atları gibi dört nala koşar o huzuru bulunca.. Bir parça tebessüm ile bir anlık coşku ile ayaklarımda mecalsizlik uçup gider. Bir yanı çocuk ve ben o hiç büyümesin isterim.
O çocuk hep var, ara sıra kendini hatırlatıyor ama büyüdüğümü hissediyorum. 5 yıl önceki uğraştığım şeylerle şu ankiler bambaşka. Bir 5 sene sonrası çok başka olacaktır eminim. Ayrıca sadece uğraş olarak değil düşünce olarak da hissediyorum bunu. Geçmişe bakıp kendime çok aptalmışım diyorum bazen. :D Bir 5 sene sonra şu anki halime de diyebilirim aynı şeyi.
Herkes büyür ve olgunlaşır. Bu farkı anlamak için en basitinden 5 yıl önceki Facebook yorumlarına bakmak bile yeterli olacaktır. Değişen dünya şartları da bunu mucip kılar zaten. İnsanın içindeki çocuk sadece değişmeyen eğlence anlayışı ve neşesinden ibarettir diye düşünüyorum. Gün geçtikçe büyüdüğümü ve olgunlaştığımı hissediyorum.
Büyüdükçe insan yorulur derdi olur O yüzden çocuk gibi hissetmek biraz zor Heleki zengin simarik biri çocuk degil Baska bir seydirde Kısaca aklı basinda hayattan anlayan Paran olmadikca biraz zor o iş