Yalnızlıktan görmediğim birine aşık oldum ve unutamıyorum, ne yapmalıyım?

26 yaşındayım bu yaşa kadar kimse olmadı çok çekingen biriyim bi ortamda rahat davrananamam bile bu yüzden sosyalleşmeye çalışsam bile yapamadım hep kalabalıklar içinde yalnız kaldım o yüzden bi erkekle flört etmeyi bırak sohbet bile edemem erkeklere karşı daha çekingen oluyorum. Ne var çekincek onlar da insan demeyin bunu biliyorum ama o kadar kolay olmuyo işte. Tamamen tesadüfen inrernettten biriyle tanıştım ve konuşmaya başladım tipi bana uymuyordu o yüzden bişey hissetmem diyodum ama konuştukça bağlanmışım telefonla sabaha kadar konuşuyo ve hiç sıkılmıyordum ilk kez biri beni bu kadar dinlemişti ilk kez birine bu kadar açılmıştım sadece bu bile onu sevmem için yeterliydi. ( belki de bunun için en ufak bi güçlü duyguyu aşk sandım ) bi kaç kere görüştük görüşünce çok etkilenmedim ama yine de onunla konuşmaltan vazgeçemiyordum. Sanki içimdeki sosyal açlığı bastırıyordu böyle böyle gittikçe bağlandım konuşmadığı zamanlar çok üzülüyordum ve çok üstüne gittim o da bunaldı ve vazgeçti benimle konuşmaktan hayatımda o kadar çok boşluk oldu ki sanki hiçbişeyin bi anlamı yok benim için sadece evde ders çalışıyorum ama hiçbi sınavı kazanıp hayata da atılamıyorum hayata atılsam da kalabalıklar içinde yalnız kalırım yine biliyorum. Bazen her şey anlamsız geliyo kendime zarar vermeyi bile düşünüyorum. Ama bi şekilde yaşıyorum işte benim hiç güzel bi hayatım olmıcak mı? Hiçbişey yaşamadan ölüp gidecek miyim? Belki de bu yüzden unutamıyorum onu.