Geçmişimi hatırlayıp sürekli ağlıyorum?

Arkadaşlar 20 yaşındayım, üniversiteye hazırlanıyorum, spor yapıyorum, müzik dinliyorum ve hayatımın bir parçası olan stresi yaşıyorum. Bundan sonra geçmişten bahsedeceğim.

Okula 5 yaşında başladım, liseden mezun olana kadar maddi sorunlar yaşadım ve erken başlamaktan olsa gerek okulda çok ezildim. Pek kaliteli eğitim aldığım söylenemez, sadece fen ve coğrafya derslerinde iyiydim.

Çocukluğumdan beri her haftasonu, her yaz babamın yanında çalıştım, bir de üstüne bunun cahil iş ortamında ezildim, babamın yanında konuşmaya çekinirdim. Ayrıca harçlık isteyemezdim o da hiç aklına getirip vermezdi. Sadece işten sonra İnternet kafeye gitmem için 3 saatlik para verirdi o kadar. İşte çalışır okulda ezilir İnternet kafede oyunumu oynar stresimi atardım.
Özetle; Saf birisiydim, insanların işine yaramaya çalışan iyilik yapan ikinci planda olan salak birisiydim, birisi salak dese gülerdim ve umursamazdım.

Bu sıkıntıları pek kafama takmadım ta ki başka bir şehirde lise 2 ye başlayıp 1-2 arkadaşım olup aynada kendime bakmaya cesaret edip insan olduğumu fark edene kadar. Hayla fakirdim ama bu kez strese giriyordum. İnsanların ayakkabılarına giyimlerine, saç traşlarına bakıyordum. Kendimi ifade edemiyordum. Lise bittikten sonra 2 yıl daha çalıştım ve buraya kadar dedim, kibarca restimi çektim ve ders çalışacağımı söyledim ve şimdiki zamana gelmiş olduk. Anlatacak çok şey vardı ama dahasını anlatmanın gereği yok.

Geçmişimin dramatik olan çoğu sahnesini hatırlıyorum ve akşamları aklıma geldikçe hüzünleniyorum, ağlıyorum. Hatta kendi kafamdan farklı hikayeler oluşturup kendimi başrol yapıp yine ağlıyorum. Kötü bir haber izledikten sonra kendimi zor tutuyorum. Ağlamadan önce etrafıma sert davranıyorum, ağladıktan sonra rahatlık hissediyorum. Neden bu yoğun duygular içine giriyorum, sizce bu bir sorun mu? Ben stresimi böyle atıyorum.