Bir söz okumuştum ilkokul yıllarımda: Düşman vurur dıştan vurur ağrıtır, Dostun vurur kalpten vurur ağlatır Seni kalbinden vurup ağlatan oldu mu ya da sen kimseyi kalbinden vurdun mu?
Kimseye ihanet etmedim. Kimseyi yarı yolda ve yalnız bırakmadım. Genelde tekmeyi yiyen hep ben oldum. Sağlık olsun, vardır bunların da mükafatı elbet. Çok saçma sebeplerden uzaklaştırıldım ve bu yüzden de asla kabullenemedim... Yine dostunum diyene, seni seviyorum diyene kanıyorum. Ben kolay kolay can yakmam.
Kalbimden vurup ağlatan çok oldu. Zaman sonra insan güçleniyor bu durumdan ve hissizlesiyor ve artık kalpten vurmaya kendi başlıyor bunu isteyerek değil bir nevi beyin kalp kendini korumak için yapıyor
Herkes tarafından kalbimden çok vuruldum biri özellikle vurdu sonra özür diledi ama sadece gönül eğlendiriyordu. Ondanda vazgeçtim. şu an hayatımda kimse yok. Asosyal ve bireyselim. Dolayısıyla kalbimden vuracak veya vurabileceğim kimse yok. Zaten vuracak bir insan da olmadım hiç bir zaman.