Özür dilemek kadar kolay, çok az şey vardır. İki sözcüğü arka arkaya söyleyebilen herkes dileyebilir ancak affetmek, her yiğidin harcı değil. Ki zaten bazen affetmemek gerek. Affetmek, bir başkası için kendi gururundan, kendi doğrularından fedakarlık yapmak anlamına gelmeye başladığında, sallayın gitsin o affı.
Tamam hata yapılınca af edilmek için özür dilenir bunda sıkıntı yok sonuçta hatasız mükemmel insan yoktur. Ama aynı hatayı binlerce kez yapıp tekrar özür dilenip konu kapatılıyor ise Özrü kabul etmek veya etmemek uzunca düşünmeme sebep oluyor. Dil ile önemli değil demek her zaman aradaki buzları eritmiyor özrü kabul ediyor gibi görünse de insan küçük soğukluk ve buz gibilik girmiş oluyor. Şüphecilik tedirginlik ve uzak kalma isteği oluşuyor. O yüzden bir laf ederken bir hareket ederken bin düşünmekte fayda var. Karşı taraf her zaman affeci olmayabilir onun için yok olabilirsiniz. Yara bandığı ile kapatılmayacak büyük yaralar açmayın insanlarda kalıcı etkiler bırakıyor çünkü.
Hata yapmissam ozur dilemek zor gelmez bana ve kinci biri olmadigim icin samimi ozru kabul etmede de zorlanmam insani bir durum yani ikisi de dogal benim icin