Sürekli kafaya takacak bir şeyler buluyorum sebebi meşguliyetsizlik ve boşluk mu?

Çok kaygılı bir insanım. Özgüvenim düşük sayılır. Çookk şükür sevdiklerim hayatta, şükretmem gereken okadar çok şey varken, yaşım henüz gençken, sağlığım büyük ölçüde yerindeyken, bu günler bir daha gelmeyecekken, olur olmaz şeyleri kafama takıp hayatımı kabusa çevirebiliyorum. Elle tutulur büyük dertlerim de var belki ama ben onları çözmeye odaklanmak yerine saçma span şeyleri dert ediyorum istemeden. Ve bu dert ettiğim küçük şeyler büyük hedeflerime ulaşmamı engelliyor, kafam sürekli dolu olduğu için asıl yapmam gereken işlere odaklanamıyoeum. Ve sanırım bir şeylerle meşgul olmadığım için mi olur olmaz şeylere kaygılanıyorum?
Misal olarak çok da umrumda olmaması gereken birinin hakkımdaki düşüncelerini takıyorum, aramız açılmışsa, aynı ortamda canımı sıkacak beni üzecek bir şey yaparsa kaygısı oluyor. Yani aslında ben o insana çok değer vermesem de kafama takılıyor. Anlamış değilim. Çünkü cidden ilişkimi sürdürmeye bayıldğım birisi değil. Ben sadece üzülmekten korkup endişeleniyorum ortada henüz bir şey yokken.
Beni anlayan ve bu durumumu açıklayabilen olursa sevinirim