Şifa Mutluluktur

Lisede Yazdığım Öğretmen ve Arkadaşlarımın Beğenisini Kazanan Kompozisyonum

Lise yılları...Doğru çokta uzaklaşmış değilim çünkü henüz 18 yaşında bir genç kızım. Bu kompozisyon 4 sene öncesinin... Nedenini bilmiyorum ama paylaşmak istedim.Hayal gücü yüksek olan,kompozisyonları layıkıyla yazan yetenekli bir öğrenciydim,en başından beri. Sınıfta hep kitap okuyan gömülen yalnız olan bendim. Yalnız değildim kitabım benim için tek ama sadık dosttu. Menfaatçi değillerdi...

İşte o kısa ama güzel kompozisyonum...

Şifa Mutluluktur

Yatağımdan her zamanki gibi güneş doğarken kalkmıştım. Tipik bir haftaiçiydi. Bekleyen bir sürü iş, küçük çocuk hastalar, hasta ihtiyarlar, kısaca tüm köy halkı. Hepsi bana emanetti. Hepsi de ailem gibiydiler. Onlar şehir insanı gibi değildi.

Zaten bu yüzden mesleğimi köyde devam ettirmek istemiştim. Sobada taze kaynatılan kokusu burna nakşetmiş çay gibiydi sıcaklıkları. Üstelik telaşları bile yoktu şehir insanları gibi. Ya şehir böyle miydi? Elbette değildi. Şehir hayatı çok koşturmacalı, gereksiz insanlar, amaçlarla doluydu. Hele de kış günleri ayrı bir güzellik katıyordu köy sevdama.

Hiç değilse kapıdan çıkıp gittiğimde evimden mutlu ayrılıyordum. Ailem yoktu belki ama sayılamayacak kadar çok babam, annem, kardeşlerim vardı. Bundan daha öte bir mutluluk olamazdı. Kanser hastalığımı onlar sayesinde yenmiştim. Sanki ben onları değilde onlar beni tedavi etmişti. Buraya geldiğimden beri öğrendiğim tek şey şifanın sırrının sadece mutluluk olduğuydu.

BuseDevonne

Sağlıcakla...