Sen Yaparsın ama Ben Yapamam

Göğüslerim küçük diye bana kalıplar uydurabilirsin. Kırdığının farkında olarak ya da olmayarak.
Benim için değerli olsan da olmasan da, seni tanısam da tanımasam da ben alınırım. Her göğüslerime baktığımda senin dediklerini hatırlar üzülürüm. Umrunda olsa da olmasa da, ben yeri gelir ağlarım.

Ama ben sana aynı şeyi yapamam. Çünkü o çok tanıdık ezilme hissinin bir insanı ne kadar kırabileceğini en iyi ben bilirim. Gururunu nasıl kıracağını, nasıl takıntılı dismorfofobik duygular yaşayacağını çok iyi bildiğimden yapamam.

Belki benimki abartıdır hassaslıktır ama yine de ben en kötü ihtimali düşünür, senin ne ten renginle, ne kilonla, ne boyunla, ne ayak numaranla, ne saçınla, ne vücudunla, ne konuşmanla sana dair hiçbir şeyle dalga geçmem. Çünkü yakınımda olmasan da, ordasın.

Klavyenin başında benden bilmem kaç km uzaktasın diye benim duygularım körelmiyor. Gerçek hayatta işittiğim her söze kaç saat ağlıyorsam, senin klavye başında 10 saniyeni vererek yazdığın iki kelimelik cümleye o kadar saat ağlarım.

Biraz da olsa insani duygular taşıyanlar, bunun çoktan bir uzvun uzunluğu/büyüklüğü ile ilgili olmadığını anlamıştır.

"Burayı bu kadar ciddiye almayın ya" demeyin.
Çünkü alırım, benimle dalga geçen kişinin her gün gördüğüm annem babam kadar somut biri olduğunu bilirim. Uzakta olması veya tanışmamamız onu önemsemememi gerektirmez.

Yani şunu diyorum;bacaklarını çirkin bulduğunuz yoldan geçen, hiç tanımadığınız birinin yüzüne açıkça "bacakların çok çirkin" diyebiliyorsanız bu tutumu sergilemeye devam edin. Ama eğer diyemiyorsanız, lütfen buradaki sözlerinize de dikkat edin ve biraz düşünün.

Acaba sanal ortamda hiç bilmeden birini ağlatmış olabilir misiniz? Ya biri varsa, gece rahat uyuyabilir misiniz?

Ufak bir şey rica ediyorum, eleştiri yapmanın usulünü ve adabını araştırın. :)