Olgunlaştıkça "Bu Ben Olamam" Şeklinde Tepki Verdiğin Durumlar

Nerede o yirmili yaşların başları? Ortamların hızlı insanıydın ve herkesin gözü sendeydi ya hani... Şimdi ne oldu da temizlik yaparken yemenisine sakız yapıştıran, uyurken kulağına pamuktan tıkaç yapan, "büyüyünce beni anlarsın" diyen anneni anlayan insan oldun? Eh yaş ilerledikçe bazı şeyler değişiyor.

Deli dolu arkadaş çevresini, ortamları bırakıp köpeğinle komşuların dedikodusunu yaparken buluyorsun kendini :)

Bir zamanlar etrafında birçok kişi varken, ortamların çapkınlarındanken bir anda iki çocuk babası Ali Rıza Efendi kıvamında hissettiğin de oluyor.

Üniversiteyi bitirene kadar iş güç derdin yokken birden "ne yapacağım?" telaşı başlıyor.

İş buldum diye eve geldiğinde annenin tepkisi görülmeye değer oluyor :)

Partilerde kafa sallamaktan bulanan beynini yerine getirmek için daha çok kitap okumak zorunda kalıyorsun!

Şimdiki kafam olsaydı... diye başlayan cümlelerin artmaya başlıyor.

Gençlik hataları yüzünden kendini kötü hissetme durumunu sık sık yaşıyorsun.

Her şeye rağmen büyümek, yaş almak, kafa yapısı olarak olgunlaşmak güzel şeyler... Bazen eski yaşantını özlesen de hayata yaşının vermiş olduğu olgunluk penceresinden bakmak tarifsiz bir keyif :)