Yalnızlık Değil Bu, Biraz Unutulmuş Gibiyim

Aslında zaman zaman çoğumuzun hissettiği kaçınılmaz histir bu...

Farklı insanlar tarafından mahkum edildiğimiz bu duygu aslında özünde hep aynı hissi yaşatır. Annemiz, babamız, kardeşlerimiz, arkadaşlarımız, dostlarımız hatta en sevdiğimiz tarafından bile yaşayabileceğimiz yalnızlık denen bu hissi sanırım bir gün hepimiz yaşadık, yaşıyoruz ya da yaşayacağız.

Yalnızlığı yaşamamızın temelindeki asıl neden belkide bizim, karşımızdakinin isteklerini tam olarak yerine getiremiyor olmamızdan kaynaklanıyordur belkide yalnız kalmamak için kendimiz gibi olmamız gerekiyordur belkide o çok değer verdiğimiz insanların kötü zamanlarında yanlarında olmamamız gerekiyordur onlara her zaman yanlarında olduğumuzu hissettirmememiz gerekiyordur.

Bazen etrafımızda birçok insan varken bile neden kendimizi yalnız hissederiz? Onlarca kahkahanın arasında bir anda gelen yalnızlık hissi neyi çağrıştırır aslında? İnsan neden sevdiklerinin yanındayken bile yalnızdır? Galiba tüm bu soruların cevaplarını düşündüğümüzde çektiğimiz yalnızlık hissinnin oluşturduğu şey sevilmediğimizden mi kaynaklanır?

Yalnızlık bizi insanlardan daha çok seviyor..