Sevgililer Günü

Sanırım Benim İmtihanım da Bu: Yalnızlık

Kendimi bildim bileli çok mutsuzum. Okula gitmiyorum, hiç arkadaşım yok. Ailem desen o kadar çok baskıcı ki....


Hayatımda iyi giden hiçbir şey yok. O gün gene hayatımın en kötü gününü yaşamıştım. Kendimi eve kapatmıştım, bir haftadır çıkmıyodum. Bir yandan kendimle savaş verirken bir yandanda ailem üstüme geliyodu. Üstüne üstlük çok yalnızdım. Ne bir kız kankam ne de sevgilim vardı içimi dökebiliceğim.İnternette görmüştüm bir siteyi, merak edip hemen telefonuma indirip üye oldum.


En güzel yanı ise anonim olarak konuşabilmekti. Rastgele birilerini seçip sohbet ediyordum ancak hiçbiri uzun sürmüyodu, tam umudumu kesmişken bir mesaj geldi.''Neden duvarında mutsuz yazıyor, istersen seni dinlerim''.


Tabi ki ilk bu mesajı gördüğümde çok sevinmiştim ama hemen güvenemezdim. Bir şans verdim ama hep mesafeliydim. İster istemez gün geçtikçe ona alışıyodum ve mesafeler yok oluyordu, o gerçekten çok iyi birisiydi. Tam 6 ay olmuştu onunla konuşalı. O bana hem bir abi, hem bir baba, hem bir sevgili kısaca bir aile olmuştu. Ne zaman kendimi kötü hissetsem hemen ona yazardım ve ne zaman mutlu olsam.


Hiç sıkılmadan beni dinler uzun uzun cevaplar yazardı. Sonunda uzaktanda olsa yalnızlığımı paylaşabildiğim biri vardı. Aramızdaki tek sorun yaş farkıydı. Ben 18 o ise 27 yaşındaydı. Ama hiç umrumda değildi. İlk defa bir psikoloğa bile içimi dökmek zorken ona hiç düşünmeden, korkmadan içimi döküyodum. Birbirimizin resmini bile görmemiştik ama ikimiz de birbirimize baya alışmıştık. Sonunda hayatım renklenmişti, o gün karar vermiştim hayatımın en kötü olayını anlatacaktım ondan gizli bir şeyim kalsın istemiyodum. Ama keşke bunu yapmasaydım.


Sanırım Benim İmtihanım da Bu: Yalnızlık



Yakın, tanıdık bir akrabamız olan bir adam tarafından tacize uğradığımı, çok zor günler geçirdiğimi psikoloğa gidip gitmemem gerektiğini, ailemin bilmesine rağmen yine de çok çekindiğimi napmam gerektiğini sordum, baya uzun yazmıştım, dökmüştüm bütün içimi. Ama toparlaması gene bana kalmıştı.


Ben o mesajı attıktan sonra güzel uzun cevaplar beklerken kısa ve son bir mesaj almıştım ''Artık bana asla mesaj yazma, senin gibi birisiyle konuşmak istemiyorum ''. Gene yapayalnız kalmıştım işte, gene birini daha kaybetmiştim hem de çaresizce.



Beni yanlış anladığını, kötü biri olmadığımı yazdım ama nafile cevap vermiyordu. Onu kaybetmeyi kabullenemezdim.



Dört gün boyunca ona yazdım ama sonunda pes ettim. Uygulamayı sildim ben de. Altı ay hiçte az değil. O bana her şey olmuştu, tekrar yalnız kalmayı nasıl kabullenebilirdim ki?



Bir insan tacize uğruyorsa bu insanın kendi suçu değil ki neden yanlış anladı beni?



Gene tek başımayım ve kendimi toparlamak gene bana düşüyor. Sanırım benim de imtihanım bu ''yalnızlık''...


Sanırım Benim İmtihanım da Bu: Yalnızlık


Bu anlatılanların hepsi gerçek. İnanmıyosanız kendinize saklayın, yorum yapmayın. Kendimi çok kötü hissettim ve bunu burada paylaşmak istedim. Okuyan herkese teşekkür ederim.

Sanırım Benim İmtihanım da Bu: Yalnızlık
Cevapla
Telefon Soruları İş Soruları Babalık Soruları