Ön Yargılıyım, Siz Ön Yargılarınızdan Kurtulun!

Ben bencil, egoist, agresif ve oldukça tahammül edilemeyecek bir insanım. Kendimle de gurur duyuyorum. Asla bunu bir eksiklik olarak görmedim, görmeyeceğim! Beni tanıdıkça insanlar benden kaçarlar. Gidene güle güle demekten başka hiçbir şey yapamam 😊👋

Henüz daha beş yaşımdayken kendimi otistik sanırdım. Asla sevilmezdim. Babam bana canım muamelesi yapardı. Kendimi gerçekten zeka yönünden eksik hissederdim. Geceleri dua ederdim, babam beni sevsin onun istediği gibi bir çocuk olayım aklı olan bir çocuk olayım diye. Sürekli ağlardım, ağladığım için de azar işitirdim. Yaşamak istemezdim. Babam benden bir yaş büyük olan kuzenimi severdi öperdi koklardı, ben yanına gittiğimde uzak dur git başımdan tarzı şeyler söylerdi...

Ben de aptal olduğumu sandığımdan daha çok ders çalışırdım. İlkokulda o hep gözde olan çalışkan öğrenci oldum. Çünkü babamın beni sevmesinin tek şartı zeki olmamdı. Ortaokulda da çok güzel bir puan alarak fen lisesini kazandım. Ve babam beni ilk kez o zaman öptü. Odama geçip hıçkıra hıçkıra ağladım. Sonunda babamın sevgisini kazandım sanmıştım. Ama yine hakaretler devam ediyordu.

Ne yazık ki liseye geçince güzelliğimi farkettim. Etrafımda akbaba gibi erkekler dolaşıyordu. Bana aşık olduklarını sandım. Ve bir erkeğe kendimi kaptırdım. Babamdan daha çok seviyor beni, canımı acıtmaz diye düşündüm. Bana ilgisini gördükçe babamdan nefret ettim. Beni sadece cinsel anlamda kullanmak istedi. Ama bana o zamana kadar erkeklerle konuşma onlardan arkadaş olmaz dedikleri için insanları tanıma fırsatım olmadı. Erkek bir tane arkadaşım bile olmamıştı. İlk önüme gelene de tabi ki kapıldım. Beni kullandı demek istemiyorum bazı şeyler yaşadık ama tam anlamıyla bişey olmadı. Ben kendimi geri çekince beni terketti. Ama benim bu üç yılıma mal oldu. Kullanıldım, sevilmedim, ailemden dayak yemeye başladım. Ağır depresyon geçirdim. Yaşadıklarım kolay değildi.

Bir şekilde atlattım o günleri. Toparla kendini bu böyle olmaz dedim. Arkadaşlarım yoktu hiç arkadaş edindim, çevrem hep zengindi onlarla birlikte yeni yerler keşfettim. Sevildim, sevdim. Ama bunun için gerçekten çok büyük çaba sarfettim. Herşeye ağlayan ben güçlü bir kız oldum ve asla ağlamamaya başladım. Hatta insanlar benim yanımda mutlu oluyorlardı. Babam beni öpüyordu seviyordu. Çünkü ben çalışkandım zekiydim. Tekrar aynı hataya düşmüyodum. Ve ben çok güzel bir kızım. Beni istemeyen kişilerin akıl sağlığı yerinde değil diye düşünüyorum artık. Diğer arkadaşlarım gibi her hafta ayrı erkekle beraber olmadım. Olmayacağım. Kendimi bu kadar aşağıya çekemem. Ve sonuç olarak egoist ve bencil oldum. Hayatı öylesine yaşayan insanları sevmiyorum. Bir şeyler için çaba sarf etmeli hayatta. Emeksiz bir yerlere gelen insanları sevmiyorum sevmeyeceğim. Babamı kazandım, çalıştım güzel okullar kazandım, arkadaş kazandım, gururumu tekrar kazandım, özgüven kazandım. Kaliteli bir insan olduğumu düşünüyorum. Ama siz yine de benim gibi egoist olmayın elinizden geliyorsa. Ben değişemiyorum. Siz değişin! Hep mutlu kalın!

Okuduğunuz için teşekkür ederim 😊