Zor Bir Çocukluk Geçirdiğinizi mi Düşünüyorsunuz?

Zor bir çocukluk geçirdiğinizi mi düşünüyorsunuz?

Eminim ki, benimkinin yanında hiçbir şeydir. Annem daha 13 yaşıma bile gelmemiştim ki, beni evden kovdu. Babamı hiç tanımadım.. O yaşıma gelinceye kadar da tek arkadaşım yan evde oturan, sürekli beni dövüp aşağılayan ve işe yaramazın biri olduğumu söyleyen sinir bozucu çocuğun tekiydi.

Başka bir seçim şansım da yoktu, köyde zaten 8 9 ev anca vardı. Dalga geçmiyorum. Ergenliğimi, o şehirden o şehire sürüklenirken, beni istemeyen insanlarla geçinmeye çalışarak geçirdim.

En kötüsünün bu olduğunu mu sanıyorsunuz?

Edindiğim tek arkadaşım, 30 lu yaşlarına yakın, çinlilere benzeyen bir adamdı. Beni yanında gezdirmesinin tek nedeni de benim sayemde genç kızlar bulabileceğini düşünmesiydi. Bunun en avantajlı yanı da sürekli tatlı kızıl bir kızla takılmak zorunda olmamdı. Çok da kız gibi değildi aslında, erkek gibi bir vücudu vardı ama biraz erkek delisiydi sanırım. Biraz da sadist ruhluydu. Bana vurmaktan zevk alırdı ve ıslanmayı sevdiğini söyler dururdu.

Benim için hepsinden zoru da, her gittiğimiz yerde bizi bulan, bir türlü KAÇAMADIĞIM genç çiftti. Bilirsiniz işte, sizi hasta eden çiftler vardır böyle. Sürekli birbirleriyle aynı kıyafetleri giyerler, birbirlerinin sözlerini tamamlarlar falan. Sarmaşık gibi, yılışık yılışık her yerde karşımıza çıkarlardı. Bir de en az kendileri kadar rahatsız edici bir kedileri vardı. Ona da tahammül etmeniz veya başınızdan atmanız mümkün değildi.

Söylediğim gibi, ömrüm o şehirden o şehire sürüklenerek geçti. Ve her gittiğim şehirde yaşıtım çocuklarla dövüşmek zorunda kaldım. Hatta zaman zaman benden yaşça büyüklerle. Buna devam etmemi sağlayan tek şey de bir gün dünyanın en büyük Pokemon efendisi olma hayalimdi. :)