Üzerinden Ne Kadar Uzun Zaman Geçerse Geçsin Asla Unutulmayan Çocukluk Korkuları!

Herkese merhabalar! Çocukluğumuzdan kalma ve hala alışkanlık haline getirdiğimiz bazı çocukluk korkularımız var. Kaç yaşına gelirsek gelelim, aradan çok uzun yıllar geçse de hep hatırladığımız o korkuları artık kendimize benimsemiş hale geldik. Haydi sıkı tutunun, sizleri çocukluğunuza götürmek için hazırım!

Çocukken anne/babamızın doktora götürüp, ''Sadece şurup yazacak.'' deyip, doktorun iğne yazmasını onaylaması!

Eminim ki tüm çocuklar iğneden korkarlar. Anne/babanın çocuğunu hastaneye götürmek için ''Sadece şurup yazacak, korkma.'' demeleri ve aslında olayın öyle ilerlemediğini görmek! Doktorun ''iğne yazıyorum.'' demesi ve anne/babanın kabul etmesi... IMDb: 9/8

Odamızdan lavaboya giderken, canavarların bize yakalayıp yemesinden kaçmak için hızlıca koşmak!

Küçükken odamızdan çıkıp lavaboya gitmek istediğimizde, koridordan geçerken sanki bir yerden canavar çıkacakmış gibi hissederdik. Canavarların beni yakalamasın diye, hızlı hızlı odaya doğru koşup ve yatağa gelince derin bir nefes aldığımı çok iyi hatırlarım.

Anne ve babanın kavga edip, ayrılacaklar korkusu yaşamak! ''Onlar ayrılırsa, ben kimde kalacağım?''

Her çocuk terk edilme korkusunu tatmıştır. İlla ki anne ve babanın kavgalarına şahit olup, tüm kavgalarını izlemiştir. Kavganın boyutu ne olursa olsun, anne ve babamızın kavga etmemesini çok istedik. ''Annem babamdan ayrılırsa, ben kimde kalacağım?'' sorusundan, asla kendimizi alamazdık.

Özellikle geceleri eve birisinin girmesinden korkup, yorganın içine saklanmak!

Her çocuk gece yatmadan önce camlara ve kapılara bakar. Sanki eve birisi zorla girecek ve aileme zarar verecek diye düşünür. Tüm bunları düşünürken, gözümüzde canlandırdık sonra yorganın altına girip kendimizi güvende hissetmek, çok masumca bir hareketti.

Büyüklerimizin kendi aralarında konuştukları korku dolu hikayelere, kulak misafiri olmak!

Büyükler bir araya geldikleri zaman onların geçmişlerinde yaşadığı hikayelerini, birbirlerine anlattıklarında mecbur kulak misafiri oluyorduk. O hikayelerden kendimize göre bazı hikayeler tasarlayarak kendimizi korkutmayı başarırdık. Büyüklerin bize o anlattıkları masallara ne demeli? Tabii o zaman periler veya pamuk prensesler yoktu, birbirinden korkunç nesneleri anlatırlardı.

Saçlarımızı şampuanlarken, banyoda birilerinin olduğunu hissetmek ve anında gözlerimizi hızlı hızlı yıkamamız!

Eminim ki bu durumu kaç yaşına gelirsek gelelim, hep yaşayacağız. Banyoda saçlarımızı şampuanlarken aklımıza o kadar kötü şeyler gelir ki, sanki birisi banyoya girmiş ve şimdi bana dokunacak korkusuyla kalp atışlarımız hızlanır, hemen ardından gözlerimize su tutardık. Etrafa bakıp bir şey olmadığını görünce, işte şimdi derin bir ''ohh'' çekebilirsiniz.

Gece odaya yansıyan gölgelerden ve korkunç şeylere benzettiğimiz o farklı desenler!

Özellikle geceleri yatağımızda bir o yana, bir bu yana dönerken dışarıdan yansıyan gölgeleri görürdük. Gölgelerin yansıması o kadar korkunç olur ki, onları yaratıklara bile benzetirdik. Etraftaki eşyaların gece görünüşü ile farklı desenlere büründüğünü ve şimdi yatağımıza gelecek korkusuyla, gözlerimizi sımsıkı kapatırdık.

Bize yaklaşmasından bile korktuğumuz palyaçoları görür görmez, anne/babamızın arkasına saklanmamız!

Bazı çocuklar palyaçodan oldukça çok korkarlar. Ben kendi açımdan konuşmak gerekirse, çocukluk dönemimde hiç palyaçolardan korkmadım. Kıyafetleri ve burunlarına taktığı o kocaman kırmızı top her zaman bana çok tatlı gelmiştir. Palyaçodan korkan çocuklar, onu görür görmez çığlığı basıp annelerinin arkasına saklanırdı.

Karanlık ortamlardan çok korkmak ve her an bir elin uzanıp omzumuzdan tutma korkusu!

Karanlıktan korkmamak, sizce mümkün mü? Bazı durumlarda gerçekten de mümkün olmayabiliyor. Özellikle çocukken karanlık bir ortamda kaldığımızda ya nefes alış verişlerimiz hızlanır, ya da kalp atışımızı dışarıdan bile duyabilecek hale gelirdik. Kaç yaşına gelirsek gelelim, hala bazen karanlıktan korkuyoruz.

Keyifli günlere...