Çocukluk Yıllarımıza Dair Aklımızdan Çıkmayan Anılar!

Çocuklukta hayallerin ucu bucağı yoktur. Duygular tertemiz ve düşünceler saftır. Uzaklıkları yakın eden minicik kalplerde gizlidir. Her çocuğun kanatları vardır. Çünkü melekler gibi olup dünyanın güzel olduğuna inanırız. Yalan söylemeyi bilemeyiz. Bir şeyler uydurmaya çalışınca yüzleri kızarır.

Düşündüğümüz hayalleri bir resim kağıdına dökeriz.

O resimlerin içinde büyümeye çalışırız. Bize her şeyi anlatan o resimler. İçinde olup kahramanını oynadığımız hayatlar. Karanlıkları yoktur bunların aydınlığa koşar gibi...

Oyunlarımız vardı dostça oynadığımız oyunlar.

Dostlukların pekişip el ele verdiğimiz değerlerdi. Sırlarımızı anlatıp gülüp eğlendiğimiz vakitler. Sıcacık samimiyet oyunlarımızda yüzümüze yansırdı. Mavi önlükleri giydiğimizde okulda buluşup ders aralarında kaynattığımız oyunlar. Tek derdimiz olurdu. O da yere düştüğümüz zaman kanayan dizlerimiz. 1 liramız olduğunda şen şakrak olurduk. Ufak tefek şeylerle bile mutlu olurduk.

Çocukluk aşklarımız bitmezdi.

İçimizde gizli kapılar ardında kalan ve sırtımızda yük değildi. Sevinçlerimize ortak ederdik. Şeker tadında çaya atılıp karıştırınca ona tat veren. Ruhumuzu canlı tutan ve adımlarımızda bizle yürür gibi sevgiyle yaşadığımız için kıymetini bilirdik.

TV karşısına oturup saatini beklediğimiz çizgi filmler unutulmaz tabi.

Saati gelip başladığında pür dikkat izleyip, bir rolde kendimizi bulurduk. Onu alıp efsaneleştirirdik oyuncaklarımızda....

Bize sevgiyi, dostluğu, arkadaşlığı, yaşamayı öğretmeye çalışan dizilerimizde vardı.

Ailemizle oturup izlediğimiz dizilerdi. Sıcak bir aile ortamında o dizilerde başımızın okşandığını hissederdik. Bu dizilerin karakterlerini de sevdik ve onları ailemiz bildik.

Bir Barış abimiz vardı. "Adam olacak çocuk" derdi.

Çocukken sorguladığımız soruların ardı arkası kesilmez işte burada cevapları kendimiz bulmaya çalışırdık. Her cevaba 10 puan demesi hala aklımızda. Büyüyünce ne olacaksın sorusu vardı. İşte hepimizin bir hayali vardı. Bir an önce büyüyüp istediğimiz şeylere kavuşmak...

Elbette kaybettiklerimiz oldu. Acıyı küçük yaşta öğrenmeye başladık.

Küçük yaşta yitip gidenlerin arkasından son kez bakarken biz yetim ve öksüz kaldık. Hayat daha küçük yaşta darbesini vurmuştu. Son kez baksak da ardından yüreğimizde olanlar. Ağlamanın ne olduğunu bilemedik ama kendimiz yalnız hissettik...

Aslında hayat film şeridi gibidir. İnsan çocukken hayallerinin peşinden koşar. Hayallerini çizdiği resimler gibi zanneder. Oyunlarında güldüğü, eğlendiği dünyayı büyüdükçe tanır. Uçmayı öğrendiği çocukluğunda zaman geçtikçe kanatlarının kırıldığını hisseder. Yitip gitse de hayatımızda olanlarla yine büyürüz. Yere düştüğümüz zaman tek derdimiz olan kanayan dizlerimizden şimdi her şeye dertlenir olduk. 1 lira ile değil miktarlarımız olsa yine mutlu olamıyoruz. Çocuklukta yaşadığımız aşkların bir kısmını yetişkin olunca birbirimize karşı yitirmişiz. Sanki her şeyin çocuklukta kaldığını hissederiz. Filmler bir anda değişir. Renkli dünyalar siyah beyaz olur. Barış abinin anlattığı gibi değilmiş dünya deriz. Hayat büyüdükçe etrafımız betonlaştıran şehirler gibi düşünceleri de betonlaştırır. Çocukluk 90"lı yıllarda kaldı. Unutmayın değişen dünya değil insanlardır. İçinizdeki çocuğu kaybetmeyin...

Tüm yazıyı okuduğunuz için teşekkürler arkadaşlar. Yazıyı yazan gökbörü hocamın ellerine sağlık. Rica etti bende paylaştım. İyi okumalar, iyi yıllar, iyi akşamlar.