Olmadı! İçime Attım, Anlamadılar...

Buraya yazmak kafamdaki şeyleri sizinle paylaşmak, benim gibi olan insanlara yalnız olmadıklarını hissettirmek sanırım beni mutlu eden tek şey bu yüzden umarım keyifle okursunuz :)

Aslında yazmak, isyan etmek, biriyle paylaşmak istediğim bir çok konu var ama her bilgisayar başına oturduğumda içimden bir şeyler kopuyor sanki. Elim tuşlara gitmiyor, düşüncelerim bir araya gelemiyor. Bu yüzden belki de yazdığım şeyler yarım kalıyor hep. Belki de yarım kalan sadece yazılarım değildir, belki de içimde yarım kalan duygular gün yüzüne çıkmamak için direniyordur. Hani olur ya bir şey anlatmak istersiniz kafanızda binlerce cümle kurarsınız ama bir türlü onları dile getiremezsiniz, işte benimde böyle oluyor. Bu yüzden bununla ilgili bir yazı yazmak istedim, bir nevi itirafname.

Ayrı anne babanın tek çocuğuyum, sanki hayata 1-0 yenik başlamış gibi desem yeridir sanırım. Ne aile hayatım ne de sosyal hayatım hiçbir zaman yolunda gitmedi.

Sevmeyi öğrenemedim ben... Sevmek, sevilmek bunlar benim için hiçbir anlam ifade etmiyor. Kendi kendime öğrenmeyi denedim, olmadı... Çıktığım hiç kimseyi sevemedim çok denedim, çok çabaladım ama hissedemedim işte... O sevgi hissi hayatımda hiç var olmadı, olamadı.

İnsanlar hep beni acımasız, duygusuz olmakla suçladı insanları üzdüğüm için iki kat üzüldüm, içime attım... Herkes anneni mi babanı mi daha çok seviyorsun diye sorardı bana ama kimse annen mi yoksa baban mı seni daha çok seviyor diye sormadı, anlamadılar...

Hatırlıyorum daha anaokuluna giderdim haftasonları babamda kalırdım, en azından kağıt üzerinde.

Babam beni almak istemezdi, kapıda saatlerce gelmesini beklerdim, her akşam eve gelmesini beklediğim gibi. Annemse... bilmiyorum pek görmezdim.

Dadım vardı, benim değimimle ikinci annem. Her sabah gelir bana kahvaltı hazırlar, okula gönderirdi. Sanırım beni en çok o sevdi.

Sonra büyüdüm, sevmenin önemli olmadığını güvenin ise yalan olduğunu öğrendim. İnsanları üzmek beni üzmemeye başladı. İnsanları sevmeyi denemekten vazgeçtim, anı yaşamaya başladım.

İnsanlar, her şeyi bildiklerini zanneden o iğrenç yaratıklar bu sefer de benim hayat tarzımı eleştirmeye başladı. Eskiden o çok önemsediğim insanlar gözümde birer hiç oldular.

Bazen konusu geçer kısaca bahsederim hayatımdan kimisi anlar, kimisi ise kılıf uydurduğumu düşünür... İkincisini düşünen insanlar ise benden daha acınası haldeler aslında. Hepsinin hayatı güzel sorunları sadece eski sevgilim beni engellemişten öteye gidemiyor, büyüyemiyorlar, hayatlarını at gözlüğüyle geçiriyorlar.

İnsanlar üzüldüklerinde, acı çektiklerinde yaşamaya başlar ve yaşamaya başladıkları zaman insanların hayatlarını eleştirmemeyi, sadece kendi sorunlarıyla uğraşmaları gerektiğini öğrenirler. En büyük dileğim umarım her insan bir gün gerçekten yaşar...