Yalnızlık... İnsanlığın Ortak Meselesi!

Kızlar Soruyor'un hepsi birbirinden kıymetli değerli üyeleri, ilk bencemde sizinle hepimizin kalbini ve ruhunu yoran Yalnızlık konusunu değerlendirmek istedim. Nerede veya hangi zaman diliminde olduğu fark etmeyen bu duygu, bazen en güzel zevklerden tat almamıza bile engel olabiliyor. İlgiyle okumanız dileğiyle.

En baştan başlayalım. Dünyaya yalnız geldik değil mi? Evet, ama yalnız devam edebiliyor muyuz, hayır. Sosyal bir varlık olarak yaratıldığımız bu evrende öncelikle bir aile ortamı bize eşlik ediyor. Ardından okul gibi oldukça kalabalık bir insan topluluğuna dahil oluyoruz. Aslında bir başkalaşım geçişidir bu yaşadığımız, hem de ileriki zamanlarda kişiliğimize, karakterimize etki edecek derecede bir geçiş süreci.

Başarısıyla herkesin etrafında toplandığı bir an bile yalnızlık hissetmeyen bir birey mi, yoksa kendi kabuğuna çekilmiş, akıntıya ters kürek çeken kaderine razı olmuş, kimsenin ilgilenmediği, kusurları hemen fark edilen, alay edilen bir birey mi olacağız bunun ilk aşaması okul sıralarında görülüyor. Daha önce ailesinden sadece övgü, sevgi ve takdir alan çocuklar ilk yalnızlık deneyimini annesinden ayrılarak, hatta ağlayarak girdiği sınıfta öğrenmeye başlıyor.

Ve daha sonra karşı cinsle olan ilişkilerimize göz atalım. Yalnızlığımızı esas giderecek, diğer yarımız olan kadın/erkek insanlarla tanışacağız. Onunla ve çevresiyle ilişkimiz sırasında takındığımız tutum, sergilediğimiz kişilik, o zaman diliminde hayatı iki kişilik mi yaşayacağız, yoksa yine yalnız mı kalacağız bunun cevabıdır aslında.

Kimisi bir hayvanla, kimisi üniversite veya iş ortamından edindiği arkadaşlarla yalnızlığını gidermek istese de, günün sonunda yine tek başına içine çöken hüznün birinci sebebi yalnızlık değil mi? Kimse "o" dediğimiz sevmek, sevilmek, sarılmak istenilen bir insanın bir sevgilinin yerini tutamıyor çoğu zaman.

Peki çözüm yolları nelerdir? Yalnızlık duygusundan nasıl kurtulabiliriz?

Bunun birincil çözümü yaşadığımız olaylar esnasında ne yapmamız gerektiğini iyi bilmek ve buna dahil olan kişilerin değerini onları kaybetmeden anlamak. Sevgilimiz ya da eşimiz de olsa bazen sabırlı olarak, bazen anlayışlı olarak insanlara hak ettiği değeri verdiğimiz sürece yalnız kalmayız. Bu herkese baş eğmek zorunda olduğumuz anlamına gelmiyor, zamanı geldiğinde hepsini bir bir hayatımızdan çıkarmayı da bileceğiz. Ancak kişisel ego ve beklentilerimiz yüzünden hayatımıza giren insanları boş yere kaybetmemek yine de en doğrusu.

Kalın sağlıcakla sevgili dostlar...