''Yalnızlık'' Kendi Eserimiz

Ben mesela sevgilim yoktu ama arkadaşlarım vardı mutluydum taki üniversiteye geçene kadar .

Birinci sınıf yine iyiydi ama benim yine benim sevgilim yoktu bunu düşendükçe kendimde eksiklikler düşünmeye başladım fiziksel olarak ama aslında sadece girişken değildim arkadaşlarımla bağlarım koptu en fazla selamlaşıyoruz bu sene 2. senem 2. haftaya da yeni giriyoruz.

Bu arada yazın çok özenle büyüttüğüm saçlarımı da kestim bir yandan çok pişmanım ama diğer yandan da yeni başlangıç için gerekliydi diyorum fitnesa yazıldım bu 4. salonum sürekli bırakıp yeniden başlıyorum. Okuldan nefret etmeye başladım küçükken metin 2 felan vardı counter bende oynardım fakat en fazla 1 saat arkadaşlarım ise bilgisayarın başından kalkmazlardı hep merak ederdim sitelerde oyunlarda bu kadar levellere nasıl geliyorlar şimdi anladım. Artık bende o yüksek level insanlardan olurum bu gidişle. Bazen bir anda laptopun ekranını kapatıyorum yeter artık diyorum kalkıyorum sonra yapacak hiçbir şeyimin olmadığını farkediyorum.

Bazen basit şaylere bile o kadar çok gülüyorum ki mesela şu anda bu yazıyı yazarken bile hele ki alttaki karikatürü bulduğumda gülmekten karnıma ağrı girdi bir çoğunuz için saçma da olsa beni mutlu eden tek şeyler sanallar oldu.

Bazıları diyor git kulübe felan gir 1. gün gittim ama 2. gün orayada gitmek istemiyorum. Marka vermek istemiyorum ama öğrenci adamın Black Label viskiyle ne işi olur der yani insanlar ama o kadar asosyalim ki parayı harcayacak bir şeyim yok ben de yalnızken en kralı olayım dedim. Bu benim eserim...