Yalnızlık Değildir Mutsuzluğumuzun Sebebi

Yalnızlık değildir mutsuzluğumuzun sebebi. Sevgisizliktir, sevgisizlik. Aslında kendimizi tam anlamıyla sevebilsek; kimsenin sevgisine zerre kadar ihtiyaç duymayacağız. Tek sorunumuz çoğu zaman kendimizden nefret edişlerimiz.

Terk ediliriz, nefret ederiz kendimizden. Sevildiğimizde başkası tarafından; biz de aşığızdır her zerremize oysa ki. Sevgi açlığı o kadar kötü bir açlıktır ki; dibine kadar sevilmezsen kurtulamazsın o meretten. Tabii dibine kadar sevilmediğimizi hissettiğimizde tekrar; ataklarımız başlar. Hıçkırıklar içerisinde sevilmediğimize mi yanalım, başkasının sevgisine muhtaçlığımıza mı yanalım şaşırır; ikisinin birleşimi ile daha büyük bir yangın çıkarırız içimizde.

Sevginin ilk basamağını ailemizden alırız. Fakat eksiklik hissedersek bu ilk basamakta; üstüne ne gelirse gelsin altyapı sağlam olmadığı için her basamakta çürükler çıkar karşımıza, tökezleriz. Üzüntüler gelir bunun ardından; ne yaparsak tamamlayamama duygusu o eksik yanımızı daha sonrasında...

Aslında dışarıdan bakıldığında, diğer ailelere göre mutlu bir aileniz vardır. Siz de bunu inkar etmez, şükredersiniz fakat o eksiklik de hep içinizde olur. Bu yüzden de ilişkileriniz kötü olur, biter sürekli; doğru düzgün bir ilişki kuramazsınız. Çünkü biri tarafından en ufak bir sevgi kırıntısı görürseniz hemen bağlanırsınız. Çok çok çabuk bağlanırsınız, haliyle bunu belli edersiniz ve bu da sizin çok çok çabuk kaybetmenize sebep olur. Sonra ver elini ağlayışlar, ver elini "Yalnızım, mutsuzum" sızlanışları...

Hayır arkadaşlar, hayır. Yalnızlık mutsuzluk değildir. Sizi, bizi mutsuz eden tamamen sevgi açlığıdır, sevilmek istemektir. İnsanlık hali tabii ki; herkes sevilmek, değerli hissetmek ister. Fakat bunun ilk adımı kendimizi sevebilmektir. Kendimizi sevmezsek; bizden giden her insan, bizi kendi benliğimizden daha da uzaklaştırıp, "Ben bile kendimi sevmiyorum, o neden, neyimi sevsin ki?" cümlelerini tekrar ettirecektir bize. O yüzden; kendimizi sevmeye çalışmalıyız. Bunu denemeye başladığımız anda karşımıza bizi gerçekten seven insanlar çıkacaktır.

Sevildikçe, bizi sevgiye doyurdukça benliğimizi bulup, pozitifliğe; kimsenin sevgisine muhtaç olmamaya doğru adımlarımızı attıracaktır. Açlığın her türlüsü kötüdür de; sevgiye aç olmayalım. En beterindendir o açlıkların. Özellikle biz kızlarda görülür bu. Erkeklerde de yok değildir. Onlar da aynı duyguları hissedebilir ama çok çabuk bağlanma konusunda emin olamayacağım. Genel sebeplerinden aile içi şiddet, sözlü hakaret, kötü davranılmalar, kendini cehennemde hissedişler, o ortamdan kaçmak isteyişler, bunun için sürekli bir planın peşinde oluşlar gösterilebilir.

Siz siz olun; size çabuk bağlanan birini gördüğünüzde onun sevgiye açlığını anlayın. Ondan kaçacağınıza, ADAM GİBİ onu sevgiye doyurun.
Yeri gelsin babası, yeri gelsin annesi, yeri gelsin ağabeyi, yeri gelsin sırdaşı, yeri gelsin sevgilisi, yol arkadaşı olun.

O kızlar/erkekler var ya, sizi öyle sevgi içerisinde tutar ki; aklınız hayaliniz durur, feleğiniz şaşar. Sevilmenin zirvesinde tutar sizi her zaman.

Eyy Adamlar!

Sevin o kızları, sevin! Doyurun onları sevgiye, bilin ki; hayatınızın tümü yanlışlarla dolu olsa bile, bunu yaparak tüm yanlışlarınızı silebilecek nitelikte bir doğru yapmış olursunuz.

Eyy Kadınlar!

Çıkarsa böyle adamlar karşınıza; sarılın, sımsıkı sarılın ve bırakmayın. O adamlar ki; size dünyada Cennet'i yaşatmak için tüm hayatını harcamaya hazırdır. Sevin o adamları, sevin!

Sevmek, sevilmek o kadar güzel duygulardır ki; harcamayın o duygularınızı gereksiz değer bilmeyen insanlarla. Sevecekseniz böyle kadınları, böyle adamları sevin Ey İnsanlar! Bilakis o güzel AŞK; böyle insanları severek anlam bulacaktır kalbinizde...

Sevgiyle, Sağlıcakla, En önemlisi de; Aşkla kalın...😊

Candan MERT, 07/02/16, KIBRIS