Akmak Suya Has, Kalmak Toprağa!

Hayatta kişiliğimizi belirleyen karakteristik özelliklerimiz vardır. Bu herkeste farklılık gösterir. Elbette aksi halde birbirini tamamlanmanın başka yolu yoktur..

Aslında merak ettiğim; hayatta en çok ne oldunuz Su mu, Toprak mı?

Ben en çok toprak oldum.

Benliğime kattığım hislerin hasatını gözetmeden meylettim fidana. O ne güzel temaşadır görmesini bilene..

Su'yun durgun haline bezendim zaman zaman ta ki; sellere dönüşeceği emaresi beni sarana kadar..

Özüme döndüm her defasında bir yok oluş kabullenilemezdi..

Su olup akmak mı? Hayır! Toprak olup kalmalıydım.

Umuda mesken bir güzelliğin varlığı yerini korumalıydı yanmalıydı! zaman zaman çatlamalıydı ama hayat vermeliydi bir fidana ta ki heybetlenip gökyüzüne meydan okuyana kadar...

Toprağın sarıp sarmaladığı bakir tohumların varoluşunu kanıtlama çabasıydım.

Su'ya olduğu kadar güneşe de kafa tuttum, ben olmazsam salınacak kökler aitliği bilmeyecekti..

Su olmak durgun, berrak muazzam bir sığ'lığa bürünmekti benim için.

Velhasıl içindeki kudreti keşfedip fırtınanın vesvesesine aldanıp sellere gebe kaldığında ve ne varsa acımadan önüne katıp götürdüğünde ayırdığım yollarımdı..

.. Ben bir toprağım mizacım sert, umudum şefkat, benliğimin özü sabit, fıtratım fedakarlık, varlığım sığınak, yokluğum yoksunluk..

Olmayı düşlediğim anlara aydınlık, gerisi karanlık bir teferruat..

Sen?