İçimdeki Çocuk!

Herkesin içinde yaşayan bir çocuk vardır. Benim içimde de yaşayan ve yaşamaya devam eden küçük bir çocuk var. Hiç yere gitmiyor hep benimle birlikte. Bu, benim kendimi özgür bıraktığımda duyduğum ses ya da bir şeyler hakkında heyecanlandığım zaman hissettiğim şey.

Geçmişin duygusal yaralarını iyileştirmem gerektiğini söyleyen O SES...

Aslında çoğu zaman çevremizden "içindeki çocuğu iyileştirmelisin" diye tanımlamalar duyarız. Erken yaşlarımız ve çocukluğumuzda yaşamış olduğumuz deneyimlerimiz bizim kişiliğimizin şekillenmesinde etken olacaktır.

Sadece kişiliğimiz değil tabi ki değerlerimizi, duygusal dengelerimizi ve en önemlisi özgüvenimizi.

Bu hatıralar korkuların gölgesi ya da endişesi haline dönüşebilir.

Bizim ile birlikte dolu dolu geçen ve yetişken birer birey olana kadar bizimle birlikte mutlu bir çocukluğun hatıraları onlar.

Hepimiz çocukluğumuzu, içimizin en gizli köşelerinde saklıyoruz. Hepimiz birer yetişkin gibi davranır ve kendimize güveniriz. Büyük savaşçıların zırhları ile iyi bir şekilde koruruz ve karmaşık dünyaya uygun bir şekilde var oluruz. Ancak, pek çok kez gözlerimizi kapadığımız zaman, biliriz ki bizde bir şeyler eksiktir.

Ve bu şey bizi incitmekte ve bizi dışardan değil ama aslında içeriden yaralamaktadır.

Hepimizin içinde çeşitli derecelerde ihtiyaçları karşılanmış çocuklar vardır.

Birden fazla kişinin "içimdeki çocuk" ifadesine bakarak gülümsemesi veya ironiyi fark etmesi çok mümkündür.

Pek çokları için de bu ifade zayıflığı, masumiyeti ve toyluğu da simgelemektedir.

“Yetişkinler her şeyi bilirken çocuklar hiçbir şey bilmezler” diye düşünürler.

Dahası bazı insanlar “çocukluk hepimizin dikkatsizce ve mutlak bir mutlulukla geçirdiği bir evredir,” şeklinde yanlış bir değerlendirmede bulunurlar.

Çocukluğumuz bizim hayata uyanışımızdır. İlk sorularımızın oluştuğu ve ilk yanıtlarımızı aldığımız dönemdir.

Bizi çevreleyen şey tarafsızlık, mutsuzluk ve terk edilmişlik ise bunlar bizim duygusal anlamda güvenli yetişkinler haline gelmemize engel olan şeylerdir.

Olgun ve mutlu bir şekilde büyük için, her çocuğun sağlıklı bir ilgi ve sevgiye ihtiyacı vardır. Her adımda, her düşüşte ve her nefes alış verişinde güvenli ve samimi bir sevginin olduğu geçmiş deneyimlerden ders alan samimi bir sevgi.

Eğer anne ve babamız ile olan bağlarımız doğru bir şekilde gelişmedi ise, tüm bu erken oluşan deneyimler bizi bir şekilde etkileyecektir.

Çocukluk aslında her zaman mutluluk ya da ilgisizlik ile eş anlamlı olmaya bilir.

Kimse yalnız başına dünyaya gelerek fiziksel ve duygusal refahını garanti altına alamaz.

Aslında çocuk olmak gerçekten hiçte kolay bir şey değildir

Çünkü yürümeye başlamak ve ilk hecelerimizi telaffuz etmek, korkularımız ve endişelerimiz bir sarılma ile ve doğru sözcükler ile azalabileceğini anlamak için de yardıma ihtiyaç duyarız.

İçimizdeki susmak bilmeyen çocuğun tabi ki istekleri de oluyor.

Hepiniz şunu anlamak zorundasınız ki herkesin içinde bir çocuk vardır. Ve bu çocukların da bizden neler isteyebileceğini tahmin etmemiz de aslında oldukça önemlidir.

İçinizdeki çocuk sizden geçmişinizin belli kısımlarını çözümlemenizi isteyebilir.

Çocukluğunuz ile ilgili kendinizi bağışlamanızı gerektiren veya belki de bunu bir başkasına sunmanızı gerektiren bir olayın açıklamasına ihtiyacınız olabilir.

Geçmişinizde çözülmesi gereken bir duygusal yoksunluk olmayabilir. Bu durumda, içimizdeki çocuk bizden günlük hayatımızda daha özgür olmamızı da isteyebilir.

Endişelerinizi ve stresinizi geride bırakarak gerçekliğinizi biraz daha göreceli hale getirmelisiniz.

Ne bilim mesela daha spontene davrana bilirisiniz. Biraz daha fazla kahkaha atabilirsiniz, kaybettiğini zannettiğiniz masumiyetinizden ve onunla birlikte kaybolan heyecanlarınızdan bir miktar alabilirsiniz.

İçimizdeki çocuk ayrıca sevilmek ister. Hem sevmek hem de sevilmek. İtirazlarınızı, utançlarınızı ve yetişkin gri deneyimlerinizi bertaraf ederek kendinize daha fazla duygusal özgürlük sağlayın.

Dostça ve sağlıcakla kalın...

Sibel Erdem - 16.03.2018