Çok umursamıyorum. Sanırım kabullenme ve düşünce biçimi ile alakalı. Fazla bir kimseye ilişmem, sıhbet etmem, herhangi bir şey hakkında konuşmam, çünkü bu şekilde yetişmişim. Sevdiğim insanlar olunca bir niktar konuşmak ve içindekileri döktürmek isteyebiliyorum. Dinlemiyorlar, mesajlarıma ya çok geç (3-5 gün sonra) ya da yarım yamalak cevap veriyorlar. Bu durum benim açımdan hoş değil. Canları isteyince hemen telefonu kapatmam lazım diye tüyüyorlar. Bir bahane bile sunmuyorlar genelde. Bana saygı duyuluyormuş gibi hissetmiyorum. Telefon yüzüme defalarca kapatıldı. Halen de olmaya devam ediyor. Kendim haricinde kimseyi ciddiye almamayı öğrendim. Ne b*k oluyorsa olsun. Karşı tarafa belli etmeden kendi içimde o ve onlarla dalga geçiyorum. Şu b*k gibi olan yaşamımı daha da b*k etmelerine izin verecek değilim.
Bunu ben çok yapıyorum. 😅 Bana yapılırsa geri aramıyorum. Ben yaptığımda da aramasınlar bir zahmet. Telefon konuşması istemediğim nir şekilde ilerliyor ve beni geriyorsa sürdürmem o konuşmayı. Aynı şekilde yüzyüze konuşurken de sinir katsayım zirveye ulaşmadan, otokontrolümü kaybetmeden giderim sakinleşene kadar. Aksi takdirde yıkıcı olabiliyorum. Kolay öfkelenmem ama basit bir öfkem yok maalesef.
Yüzüme öyle kapatan olmadı. Genelde o ben oluyorum, ama isteyerek yapmıyorum. Bana öyle yapanı da geri aramıyorum. Telde net net konuşmayı severim. Akrabalarım arıyor mesela tam işteyken, sanki benim o saatte çalıştığımı bilmiyor. Kırmamak için konuşursun, ama 30 dk boşa gidiyor. 1-2 kez uyardım ama yine yapıyorlar🤦♀️
Sinirlerim çünkü yapılan şey saygısızlık ama geri arama ya da engelleme çabasına girmem. Rehberimdeyse artık rehberimde olmaz, bir daha ararsa da açmam.
Hayatta bekleyemem yüzyüze konuşmayı🤚Sinirim falan geçer falan. Hemen ararım arkasından “ben naptım”diyene kadar konuşurum. Hiç sevmem çat diye telefon kapatanı😠✌️