Kayınvalidem, bana çok kötü davranıyor. Ne yapmam lazım?

Eşimle severek evlendik. Eşimle ben, eşimin köyünde yaşamaya karar verdik. Kayınbabam, bizim için köye ev yaptırdı. Ben, atamamı oradaki ilçeye yaptım. Eşim ise şehir merkezinde çalışıyor. Yol uzak olduğu için bazen iş yerinin pansiyonunda kalıyor. Eve iki üç gün gelmediği oluyor. Evimiz, kayınbabamın evinin hemen yanında. Kayınbabam çok iyi birisidir, beni çok sever. Fakat hastalığından dolayı sık sık İstanbul'a gidip tedavi görüyor. Bazen 2 veya 3 hafta gelmiyor. Ben, gündüzleri işe gidip geliyorum. İlçedeki bir devlet okulunda öğretmenlik yapıyorum. Buraya kadar her şey normal gibi görünebilir. Fakat herkes gidip de kayınvalidemle baş başa kaldığımız zaman bana yapmadığı eziyet kalmıyor. Bir keresinde yine yalnızdık ve işten geldiğim zaman kayınvalidem, bana inek sağmamı söyledi. Ben, İstanbul'da doğup büyümüş biriyim. Bu işlerden pek anlamam. Kayınvalideme: "Tabii ki sağarım, anne ama bana öğretir misin? Ben bilmiyorum." dedim. Bana dedi ki: "Sen zaten neyden anlarsın ki, man kafalı, geri*zekâlı, öğretsem de anlamazsın ama yine de deneyeceğim." dedi. Bana sürekli ağır hakaretler ediyor. Bana inek sağmayı öğretti ama sağdığım zaman beğenmiyor. "Sen öğrenemezsin demiştim zaten. Senin kafan basmaz bu işlere. Sen İstanbul hanımefendisisin. Hiçbir şeyden anlamazsın." diyor. Yaptığım temizliği, yemeği, ütüyü, hiçbir şeyi beğenmiyor. Sürekli beni aşağılayıp hakaret ediyor. Ama eşimle kayınbabamın yanında bana çok iyi davranıyor. Bir keresinde sobayı yakamamıştım, bu yüzden beni, saçımdan tutup sürüklemişti. Bana defalarca tokat attı. Ben ağladığım zaman beni odaya kilitliyor. "Senin sesini duymak istemiyorum. Senin yüzünden köye rezil olacağız. Ağlaman bitene kadar bu odadan çıkmayacaksın." diyor. Bir keresinde, tavukların yumurtalarını toplamaya gittim. Yumurtaları toplayıp getirdiğim zaman bana: "Senin yüzünden tavuklar daha az yumurtlar oldu. Sen, bu eve uğursuzluk ve bereketsizlik getirdin." dedi. Ben, kavga çıkmasın, köye rezil olmayalım diye sesimi hiç çıkarmıyorum. Annemle babam üzülür diye onlara bu durumu anlatmıyorum. Bir keresinde eşime söyledim. Tokat attığı zaman yüzümün kanadığını, eşime gösterdim. Eşim, bana: "Annem, seni aslında seviyor. Onu biraz idare et. Zamanla düzelir." dedi. Evleneli 7 ay oldu ama 7 aydır böyle, düzelen hiçbir şey olmadı. Ne yapmam lazım? Durumu, aileme anlatmalı mıyım? Ayrı bir eve çıkmayı teklif ettim ama eşim kabul etmedi. Eşim gittikten sonra kayınvalidem, bana: "Sen, bizim neyimizi beğenmiyorsun da ayrı eve çıkmak istiyorsun? Yaptığın işler ağır mı geldi? İstanbul kokonası seni." diyip suratıma tokat attı. Ben, evime gittim. Kapımı kilitleyip sessizce ağladım. Halbuki ben, kayınvalideme karşı çok iyi davranıyorum. Ona her türlü hizmeti yapıyorum. O, bana neden böyle davranıyor? Artık dayanamıyorum. Ne yapmam lazım?