Aklım Her Saniye Sevgilimdeyken Ve Hala Bu Depremler De Devam Ederken Nasıl Normalleşebilirim?

Kolay değil ki işte aklım çıkmıyor ondan maalesef yani kendime iyiyim sakinim sorun yok demek istiyorum ama öyle olmuyor. Ayrıca kadercilikten bıktım yani binalara güvenmiyorum. Ona kıyamam ki ben hiç vallahi aklıma kötü kötü şeyler getirip kötü hissediyorum sadece. Onun iyi olması tek isteğim ve onla evlenince ben onu asla deprem bölgesinde yaşatmıycam yani İstanbul falan umurumda değil Ankara falan gayet iyi olur.

Neden dimi zaten asıl olay? Tek bir nedene sığdıramam onu sevme nedenimi ama ben şu an hayata tutunduysam bunun sebebi odur. O benim hayata tutunmamı sağladı. Beni özel hissettirdi her daim ve gerçek sevgiyi sevilmeyi değer görmeyi öğretti. Kader denen şeye zerre inanmayan ben ondan sonra onun benim kaderim olduğuna inanmaya başladım ve onun canım pahasına korumak istiyorum. Deprem oluyor ve ben yarın gelmek istiyordum işte Adana'ya ama o kendini değil beni düşünüyor gelme diye lütfen gelme diye yalvardı bana sana bir şey olmasına dayanamam diye. İşte böyle bir kadın o ki bana kıyamıyor da ben ona nasıl kıyayım ben şu an bu kadar rahatken? Ben onun gülüşünün sönmesini ona en küçük şey olmasını istemiyorum aslaaa. Gerekirse benim canımı alsınlar o iyi olsun. Bunu ona desem kızar biliyorum o yüzden demiyorum onun yanında ama beni zaten hayatta tutan o ve canım da ona emanet yani o yaşayacaksa canımı bile veririm seve seve düşünmeden. Onun o ponçik kalbi yeterki incinmesin veya o incinmesin asla. Özür dilerim şu ara fazla duygusalım hatta biraz duygu boşalması da yaşadım ama napayım seviyorum onu hemde çok seviyorum ama deliler gibi de korkuyorum

Ölüm diye bir şey var biliyorum ama onun en geç şekilde olmasını istiyorum ki ondan önce ölmeyi isterdim aslında ama onu bu derece üzmek istemem o yüzden tam tersi de olsa ben dayanamam dedim ve aynı anda ölelim ya cidden öleceksek de