Artık kendime güvenmek istiyorum! Ne yapabilirim?

O zamanlar çocuktun, beyaz bir sayfaydın. Hocanın seni azarlaması ve arkadaşlarının seninle dalga geçmesi, sana yazılmış ve etkisi bugüne kadar sürmüş olabilir. Başka neler yaşadın bilmiyorum ama hocanın ve arkadaşlarının bu tutumu, senin bu duruma gelmeni ateşlemiş sadece. O gün bir korkmuşsun, pir korkmuşsun. Belki de sonradan başka şeyler yaşadın, onlar da tuz biber oldu ve sen şu anda içinde bulunduğun bu zor duruma düştün. Ama sana bir müjde vereyim cennet gülü: Bu yaşadıkların hemen hemen her gencin, her genç kızın yaşadığı/yaşayabileceği şeyler. Kesinlikle anormal bir şey değil. Hayat aynasının bir yansıması sadece. İnsan, 15-25 yaş aralıkları arasında çok kötü bir dönemden geçiyor, kendini büyük bir boşluğun içinde hissedebiliyor, geçmişte yaşadığı sıkıntılar bu yaş aralıklarında insanın karşısına bir kabus gibi çıkıp onun hayatını alt üst edebiliyor ve daha nice büyük, afet derecesinde sıkıntılar yaşıyor insan bu yaşlar arasında. Ama dediğim gibi; bunlar kesinlikle anormal şeyler değil, abartılacak şeyler değil; sadece çözümü için çarelere başvurulması gereken bir sorundan ibaret.

Bak, Rabb'im ne güzel akıl fikir vermiş sana, içinde bulunduğun kötü durumları güzelce ifade edebileceğin bir dil ve şuur nasip etmiş. Bu bile, kendini iyi hissetmen için kendi başına yeterli bir sebep. Annen var, baban var; onlar ayrı olsalar (Allah muhafaza) hayatta olmasalar bile akrabaların vardır. En kötüsü; bahsettiğin o samimi olduğun arkadaşın var. Nice anne babası olmayan, olup da ellerinden çekmediği eziyet kalmayan, sokaklarda mendil satmak ve dilenmek durumunda kalan, (afedersin ama) hayvanların dahi yatmayacakları yerlerde, kuytu köşelerde barınma ihtiyacını gidermek durumunda kalan insanlarımız var. Düşünsene; onların, kendileriyle dalga geçecek arkadaşları bile yok, onlara kızacak öğretmenleri bile yok, hepsinin körpe yüreğinde kainat kadar büyük sızılar var, sırtlarını yaslanabilecekleri bir dağ, irfanında beslenebilecekleri bir dost, yağmurunda ıslanabilecekleri bir aşkları yok onların. Ama çoğu bu halde olmalarına rağmen yine de gülüyorlar, hayata tebessümle bakıyor. Onlara bakınca senin de benim de, hatta hepimizin utanması lazım! Neyse...Çekilen bütün acılara rağmen hayat çok güzel. Ben sana, ''Kafana takma, canını sıkma, moralini bozma'' diye klişe laflar etmem, etmeyeceğim de bundan sonra. Çünkü elinde olmadığını biliyorum. Sıkıntının geçmesi için psikologa gidebilirsin ama psikiyatriste gitmeni önermem, çünkü verdiği ilaçlar seni içmeden sarhoş yapar, Leyla'ya çevirir. Bunun dışında; kendine adam gibi bir dost bul, görüp geçirmiş, hayat tecrübesi olan, gece 3-4'te derdini anlatmak için uyandırdığın zaman sana kahretmeyecek, sitem etmeyecek bir dost bul, paylaşman gereken her şeyi paylaş onunla. Emin ol, o zaman sıkıntıların hafifleyecek, belki de tamamen yok olacak, kendini kuş gibi hafif hissedeceksin. Ben seni her zaman dinlemeye hazırım, bunu da aklının bir köşesinde bulundur lütfen. Allah yar ve yardımcın olsun. Selam ve Dua İle

Psikolog filan değilim sadece düşüncemi söyleyeyim.

Emin ol ki sırf hoca ile alakalı bir durum değildir bu, arkadaş veya ailenle alakalı birşey olabilir, ard arda gelen bazı başarısızlıkların da etkisi olabilir..

Bunu aşmak istiyorsan kendini özgürce yansıtacaksın, karşımdaki kızar öfkelenir saldırır yaftalar ezer vs kafadan sıyrılmalısın.. Girişken olmaya çalış, gerekirse saçmala yani, çünkü bir yerden başlamak durumundasın, bugünü iyi yapmanın bir anlamı yok, yarının temelini atman gerekiyor..

Bunları uygulamadan zaten aşamazsın, ha aşarsın nasıl aşarsın, belli sınırlarından çıkarsın farkında olmadan girişkenliğin artar. Sosyal hayatla, arkadaş ortamınla iç içe ol. Kendi yalnızlığına ve içine kapandıkça yaşın ilerlediği vakit daha zor olacak senin için ve sıkıntıların büyüyecek. Sıkıntı bugün olsun, meyvesini yarın alırsın...

Hem zaman, hem çaba meselesi herşey.