Kendimden o kadar nefret ediyorum ki...Yalan üstüne yalan söyledim.

YALANCININ TEKİYİM! Ağlıyorum şuan. Kendimden nefret ediyorum... İlk olarak arkadaşıma babamın mesleği ile ilgili yalan söyledim. Utandım yani. (kendime gereken tüm küfürleri ettim merak etmeyin.) Daha sonra arkadaşımın evine gittim. Ailesiyle tanıştım. Çok çok iyi insanlardı görseniz. Annesi beni çok sevdi arkadaşımın. Her zaman evlerine gelebileceğimi söyledi. Daha sonra saat geç oldu ve beni eve bırakmak istediler. Babamla tanışmak istediler.. Babam hakkında söylediğim yalan ortaya çıkacaktı ne yapacağımı bilemedim. Bir evi araayayım dedim arkadaşıma. Evi ararmış gibi yaptım .Dedem rahatsızlanmış hep birlikte amcamların evine gitmişler bende oraya gideyim yakın dedim. Yalan söyledim.. Kabul ettiler beni bırakmaktan vazgeçtiler.. O sırada saat geç olmuştu.Evde babamlar ve kardeşlerim geç kaldım diye telaşlanmışlar.Ben telefon kullanmadığımdan bana ulaşamamışlar. Facebooktan arkdaşıma mesaj atmışlar. İlayda eve gelmedi hala sizde mi? diye. Arkadaşımda o çıktı amca dedesi hastalanmış amcasına gitti bilmem ne demiş. Babam yalan söylediğimi anladı yani. Arkadaşımda birşeylerin ters gittiğini anladı.. İğrenç bir yaalancıyım. Ağla ağla bir hal oldum.. Eve geldim. Babam kapıda bekliyordu. Ben çoktaaan yalanımı düşünmüştüm. "Arkadaşımın annesi beni arabayla bırakmıştı." :) Ama babam arkadaşımla konuştuğu için bana inanmadı. Neyse kızdı bağırdı.. Sonra babamın hesabından arkadşıma mesaj attım. Evet amcasındaymış kusurabakmayın, iyi akşamlar. diye... Ne iyi bir arkadaşım ne iyi bir evlat. Ben çok kötü bir insan değilim. Yalan iğrenç bir şeydir bunu bir kez daha anladım. Birdaha asla söylemeyeceğim. Babam hakkımda ne düşünüyordur?