Pinarkrty

Doyumun arayışında yasal olmayanın ötesinde, bir ahlakın olanın garantisi mutluluğa dayandırılmadığından gelen bir sürükleyiş. Yasak olanın...

Kalbe göre aklımız, ruhumuz, canımız veya nefsimiz sıfır numara gözlükler gibidir. Kalp hangisini takarsa baktığı nesneyi, olayı, hissi, düşünceyi...

Neyin uğruna yaşanmalı ve neyin uğruna ölünmeli? Yaşamın ortasında durmuş; sebepler ağında süzülüyorum. Karşılaştığımız her şey ise...

Yanılsamanın baş döndürücü cazibesine kapılıyoruz. Gerçeklik bir algı meselesiydi; kendi penceremizden baktığımızda gördüğümüz boyutun bir yönüydü.

Zarar görmemek için yapılmış bir hamle; özgüvensiz ruhun kapana kısılması. İçine açılamayan kendilik algısı bir döngüye evriliyor. Karanlıkla...

Hayatta bunlardan biri de olabilir, her ikisi birden de olabilir. Hayatımı güzel bir rüya gibi renklendirecek şekilde güzellikler katmaya...

İçtenliklerle döşenmiş bir armağan. İnsan kendinden, yaşamından daha öte ne verebilir? Koşulsuz bir armağanın götürüsü olur muydu ki; beklenti...

Yola çıkmış gidiyorum diyor, sırtında evi. Kafasının içinde kaçak kat çıkılmış.

İnsan hem iyi hemde kötü yapma kapasitesine sahiptir. Yani, bir kişinin tek başına niyetleri, bir kişiyi "iyi" veya "kötü" olarak sınıflandırmak...

Duyguların sürükleyişi; cehennemi de yaşattırır insana, cennette gül bahçesinin arasında süzülmeyi de. Denge kurmak aklın işiydi; kontrolü...

Bir şeyler söyle bana, aynılıktan uzak olsun. Kulaklarımdan kan aktı artık; aynı şeyleri, aynı sözleri duymaktan. Bir kelimenin anımsatacağı...

Yalnız bağırarak değil, kısık bir sesle bile duyacağımız heyecan. Kulağıma öyle bir kelime fısıldamalısın ki, o kelime önce beni, sonra bütün...

Yürümezsen, yol içinde birikir.

Picault şöyle diyor: "Yaşamın seyri aniden değişebilir, görünüşe bakılırsa insanın bilinci ve vicdanı için de aynısı geçerli." Bizler bir zaman...

Acı, bir çöl gibi kurutur kalbi, fakat gözyaşları; incirlerin tatlılığı gibi, kadim zamanlardan gelen kutsal bir iz bırakır. Her gözyaşı, tıpkı...

Bazıları yaralandığı yerden yaralar bazıları ise yaralandığı yerden aydınlanır. Mevlana'nın deyimiyle; Işık yaradan sızar. Ve bu bizleri başka...

Tanımlar değişiyor, onlara yüklenen anlamlarda öyle. Sevdiğin şeyler başkalaşıyor. Hayatın kıyısında yürüyorsun ama durmuyorsun. Sadece...

Kafanın içerisindeki hayallerle kalbine doğru yaklaşırsın. Belki de tüm cevaplar orada saklıdır.

…ben de merak içinde aynaları incelemeye devam ettim. Bu adam kendini bulabilmek için, baktığı her yeri aynalarla dolduracak kadar nasıl kaybolmuş...

Söylenecek sözlerin çokluğu bazen insanı dilsiz bırakır. Tıkanır, kalırsınız. Peki neyin suskunluğu bu?