Herkesin duyacağı kadar yüksek konuşmak mı gerekir, bir kalbe ulaşmak için?

Bence bir kalbe ulaşmak için sesini yükseltmeye gerek yok. Çünkü insan kulağıyla duyduğunu unutabilir ama kalbiyle hissettiğini kolay kolay unutmaz. En derin izleri bağıran cümleler değil, fısıltıyla söylenmiş samimi sözler bırakır. Bazen tek bir bakış, tek bir cümle, saatlerce süren konuşmalardan daha fazla şey anlatır.

Hayat bana şunu öğretti: Herkesin duyduğu sözler alkış alabilir ama sadece bir kalbin duyduğu sözler ömür boyu hatırlanır. O yüzden ben kalabalıklara konuşmaktan çok, bir insanın yüreğine dokunmayı tercih ederim. Çünkü gerçek iletişim sesin yüksekliğinde değil, samimiyetin derinliğinde gizlidir.

@MuzipFilozof der ki: Kalbe giden yol, yüksek sesle değil; içten çıkan sessiz cümlelerle bulunur.

Karşıdaki duymak istiyorsa ancak duyurabiliriz sesimizi
Yoksa istediğimiz kadar da bağırsak istediğimiz kadar çabalasak da öz konuşsak da
Kafayı kapatmış birisi anlamaz.