Neden bir insan, yüreğinde olan şeyleri açık açık söylemez ki?

Bir insan yüreğinde olan şeyleri açık açık söyleyemez çünkü bunun temelinde çoğu zaman incinme korkusu, reddedilme endişesi ve kendini koruma isteği vardır, kişi hislerini dile getirdiğinde karşılık bulamazsa değersiz hissedeceğini, yanlış anlaşılacağını ya da kaybedeceğini düşünür ve bu ihtimal onu susmaya iter, özellikle geçmişte duygularını açtığında hayal kırıklığı yaşamış, ciddiye alınmamış ya da alay edilmiş kişiler zamanla duygularını saklamayı öğrenir ve bu bir alışkanlığa dönüşür, bazı insanlar ne hissettiklerini tam olarak adlandıramaz ve iç dünyalarındaki karmaşayı kelimelere dökmekte zorlanır, bu da suskunluğa yol açar, ailede ve toplumda verilen “duygularını belli etme”, “güçlü ol”, “zayıflık gösterme” gibi mesajlar da kişinin kendini ifade etmesini engeller çünkü duygularını açmanın zayıflık olduğu öğretilmiştir, gurur ve ego da devreye girer, ilk adımı atmak ya da hislerini itiraf etmek kontrol kaybı gibi algılanır ve kişi geri durur, aslında suskunluk çoğu zaman ilgisizlikten değil tam tersine duyguların çok güçlü olmasından kaynaklanır, insan kaybetmekten korktuğu şeyi dillendirmeye cesaret edemez, bu yüzden yüreğinde olanı saklar, özetle insanlar hislerini söyleyemez çünkü incinmekten korkar, reddedilmek istemez, geçmiş deneyimleri onları temkinli yapmıştır, duygularını ifade etmeyi öğrenememiştir ya da gurur ve savunma mekanizmaları devreye girer, susmak çoğu zaman duygusuzluktan değil kendini koruma çabasından doğar.

Ben hiçbir şeyi saklamamaktan yanayım. İçimde olanı olduğu gibi söylemenin, susup biriktirmekten daha doğru olduğuna inanırım. Çünkü saklanan her duygu insanın içinde ağırlaşır; söylenen ise ya yolunu bulur ya da biter. Açık olmak kaybettirebilir belki ama insanın kendini kaybetmesini engeller.