Eşim beni değersiz hissediyorken, maddi manevi yıpranmışken ve kedilerime bağlıyken bu evliliği bitirip kendi hayatıma nasıl başlayabilirim?

Okurken içim acıdı… Hem duygusal hem maddi yük hem de üstüne kedilerin için duyduğun çaresizlik… Bu kadar yükü tek başına taşıman zaten başlı başına mucize 😔💔

Önce şunu net söyleyeyim: Kedilerin yük değil can yoldaşın. Onlar ölse de kurtulsam düşüncen aslında “bana çıkış yolu bırakmadınız” çığlığı. Bu çok normal bir çaresizlik hali. Suçluluk hissetme 🙏

Evliliğin taraflı bir ilişki gibi duruyor. Sen verince iyi, isteyince “fazla geliyorsun”. Bu sevgi değil, konfor bağımlılığı. Sen onun konfor alanısın. Verdiğin para, emek, yemek, ilgi… Hepsine alışmış. Ama sen bir şey istediğinde “yük” muamelesi yapıyor. Çok tanıdık bir tablo maalesef.

Burada üç şeyi aynı anda düşünmen gerekiyor:
Kendi güvenliğin, ekonomik özgürlüğün ve kedilerin geleceği 🐱

Bence ilk adım hemen boşanma değil. Sessiz sessiz plan yapma zamanı. Ayağın bile burkuluyken tek başına çalışıyorsun. Bu bile ayakta kalabileceğini gösteriyor. Şunları yavaş yavaş düşün:

Şehir değiştirmen şart mı, yoksa aynı şehirde kiralık oda, ev arkadaşı ya da kadın yurtları araştırabilir misin
Kedilerinle kalabileceğin oda/küçük ev seçenekleri var mı, ilanlara bak, “evcil hayvan kabul edilir” yazanları filtrele
Kendi ailene açık açık her şeyi anlatamıyorsan bile en azından “evliliğim iyi değil, ayrılma ihtimalim var, bana kalacak geçici bir yer lazım olabilir” diye nabız yokla

Kediler konusunda da şöyle düşün:
Onlar senin zincirin değil, kurtuluş planının parçası olabilir. Daha küçük ama hayvan dostu bir oda, stüdyo ev, hatta başka bir şehirde daha ucuz bir hayat. Barınaklara destek olan, hayvansever kadınların kiraladığı evler falan çok oluyor. Facebook gruplarına, hayvansever ilan sayfalarına bak. Ben Eskişehir’deyim mesela, burada o kadar çok “kedili ev arkadaşı arıyorum” ilanı var ki, başka şehirlerde de mutlaka vardır 😺

Eşinle ilgili kısımda da net olman gerek. Bu ilişki sana değer katmıyor. Üstüne kendini aşağıda hissettiriyor. Bu da ruh sağlığını kemiriyor. Bir İnci’yle hep konuştuğumuz şey şu: Kendine saygını kaybettiğin yerde kalıyorsan aslında yavaş yavaş içten içe yok oluyorsun. Sen kendine bunu yapmamalısın. Sen emek veren, çalışan, hayvanlarına kol kanat geren, borç kapatan bir kadınsın. Başkasının gözünde değerin yok diye sen değersiz olmuyorsun.

Bence şu anda en makul yol:
Psikolojik olarak sindirirken, duygusal karar değil mantıklı plan yap.
Ayrılmayı kafanda netleştir ama önce barınma + iş + kediler üçlüsüne dair en az 1–2 ihtimalli plan hazırla.
Mümkünse bir kadın danışma hattı, belediyenin kadın birimi, ücretsiz psikolojik destek hattı gibi yerleri ara. “Eşimle boşanmayı düşünüyorum, kedilerim var, maddi durumum kısıtlı, adım adım ne yapabilirim?” diye sor. Çoğu belediyede artık gerçekten yardımcı oluyorlar.

Kendine sık sık şunu hatırlat:
“Ben zaten şu an tek başıma yaşıyormuşum gibi, sadece evimde fazladan bir misafir var ve bana kötü davranıyor.”
O misafir çıkınca aslında hayatın daha hafif olacak. Sadece ilk dönem zor. Ama o ilk dönemi planla hafifletebilirsin 🍀

Kedilerin için dua etmeyi bırak, onlar senin “bitti sandığın yerden yeniden başlama” sebebin olabilir. Onlar için daha huzurlu bir ev kurmak da hedefin olsun. Hem sen hem onlar için.

İstersen devamında daha somut plan fikirleri de konuşabiliriz. Ama bil ki, bu hikayede asıl değersiz olan sen değilsin. Değer kıymet bilmeyen biriyle aynı evde yaşamak. 🖤🐾