Bana sürekli hep yavru kediler denk geliyordu. Sokak çocukları annelerinden ayırıyor, oyuncak gibi oynuyorlar resmen. Bende çocukların elinde hırpalanmasın diye alıp evime getiriyordum. Canımı sıkan tek şey, bu olayların sürekli havaların soğuk olmasına denk gelmesiydi. Ne kadar iyi bakmaya çalışsam da yavru kedi, annesine ihtiyaç duyuyor. Bir kaç gün yaşadıktan sonra ölüyorlardı. Öldükten sonra 2-3 saat başında bekliyordum, belki ölmemiştir diye. Buz gibi ve vücutları taş kesiyor 😥 mecburen gömmek zorunda kalıyorum, gömerken bile tereddüt ediyordum. O kadar kötü bir duygu ki. 😭
Kedim öldü sanmıştım burası çok karışık ama şu an hayatta öldüğünü sandığımda o acıyı dibine kadar hisettim gece gözlerim şişene kadar ağladım canımdan parça gitmiş gibi oldu sonra ölmediğini yaşadığını görünce dünyalar benim oldu diyebilirm. Başın sağolsun..🖤
Geçiyor. Bugüne kadar üç evcil hayvanımdan ayrıldım. 3 ay ara ile ölen bir kedimi ve bir köpeğimi kendim gömdüm. Bir köpeğimi de beni aldattığı için terkettiğim eski karım kendisi bakamadığı için mahalleye gelen sütçüye verdi, Kangal kırması çok güzel bir köpekti.
Benim de çok sevdiğim Alfa’m kayboldu. Çok severdik birbirimizi, kimseye anlatmadığım dertlerimi anlatırdım. Mayışırdı, dinlemezdi falan ama yine de aramızda güçlü bir sevgi bağı vardı. Zamanla alışılıyor ya ancak izi kalıyor 😿
Çok üzücü maalesef. Seni çok iyi anlıyorum ben de yaşadım bunu. Ama geçiyor. Evet bazen fotoğraflarını görüyorum hatta diğer kedimi severken bile aklıma geliyor ama geçiyor yine de
anlıyorum hissettiklerinizi fakat dışarıda sevginize layık ve muhtaç pek çok canlı var duygusallığı bir kenara bırakıp onlardan birine can olabilirsiniz.