Bebeğim ölü doğdu bu acı nasıl biter?

Bugün bebeğimin ölümünün dördüncü günü ve benim hâlâ ilk günkü gibi kalbim acımaya devam ediyor. Hatta daha da arttı. Özellikle de üç kişi çıkacağımız hastaneden iki kişi çıkınca. Karnım boş, kucağım boş döndüm eve. Hele o bebeğimiz için hazırladığımız o odayı görünce ağlarken kendimden geçmişim. Ne hayallerle döşemiştik o odayı. Şimdi bomboş, sessiz sedasız. Evlat acısı kadar büyük bir acı yokmuş bu hayatta onu anladım. İki gün boyunca ölü bebeğimle vakit geçirdim. Onun için getirdiğim elbiseleri giydirdim ona, bezledim, emziğini taktım ağzına. Öptüm sarıldım, konuşup dertleştim onunla. Gözyaşlarım bir gün olsun dinmedi o günden sonra. Bebeğimizle geçirdiğimiz o iki gün boyunca eşimle birlikte hüngür hüngür ağladık. O kendini toparladı biraz ama ben hâlâ çok kötüyüm. Yavrum daha hayata gözlerini açmadan toprağa girecek. Minik vücudu onun için hazırladığımız beşik yerine tabutta yatacak. Korkmayacak mı hiç karanlık toprak altında? Ya ağlar da duyamazsam? Ah yavrum bebeğim, ben sensiz ne yapacağım..