Ölen kedimi unutamıyorum ve bu kadarı normal gelmiyor ne yapmalıyım?

Şimdiden söyleyeyim çok tuhaf gelebilir bana da geliyor yine de duygularımı özgür bırakmaktan çekinmiyorum. Güzeller güzeli kedim öleli 6 ay oldu, elimde kalan o ipekten bile yumuşak tüy yumağını arada bir seviyorum ve hüngür hüngür ağlıyorum. Mufasamdan önce de hayvan besledim, hala besliyorum fakat onunla kurduğum bağı hiçbir canlıyla kurabileceğimi sanmıyorum. Bu bağı nasıl kurdum onu da bilmiyorum. Unutamıyorum işte kollarımda son nefesini verişini. Mükemmel bir karakterinden bahsetmediğim bir gün bile yok gerçi onu tanıyan herkes ondan hala bahsediyor. Veteriner cansız bedenini getirdiğinde bir süre daha bekleyelim bence şimdi uyanacak diye öpmem, uyanınca böyle sarılmama izin vermeyecek diye düşünüp, doya doya koklamam, hakikaten hayatımda yaşamadığım duygular. Meğer ben hiçbir şeyimi kaybetmemişim. Kliniktem elim boş, gözüm yaşlı dönerken radyoda “Sevda çiçeği” şarkısı çalıyordu. Nasıl olduysa Mufasamla özdeşleşiverdi. Açıp dinliyorum, ağlıyorum sonra normal hayatıma devam ediyorum. Bazen de bence ölmedi o kadar güzel ki veteriner öldü diyerek beni kandırdı ve kendi aldı falan diye saçma sapan düşüncelere kapılıyorum. Micmac mezarlığı gerçek olsaydı oraya gömerdim dediğim bile oldu.🤦‍♀️Bazen onun yumuşak sesine benzer bir miyavlama duyunca geldi mi yoksa diye sokağa baktığım oluyor. Ben niye böyle bir durumdayım?