30 yaşına geldim, lise üniversite yok, iş yok, arkadaş yok, hayatı kaçırmış gibi mi hissediyorum?

Klişe olacak ama psikolojik yardıma ihtiyacın var. Zaman zaman hepimiz aldık bu desteği.

Nörokimyan düzene girerse bakış açın da değişir belki, her şey beyinde bitiyor. Sen yine de düşün bunu.

Çok konforlu ilaçlar var, kuş gibi olursun. Doğru teşhis konulursa, yeniden doğmuş gibi hafiflersin. Beyin kimyasını rayına oturttun mu, gerisi kolay. Kafa sağlığı önemli. Gerekirse yine çalışma, otur kös kös 😄

İnsan, kendi kendinin en büyük düşmanıdır'ın katıksız örneğisin.

Bayrak sallayanısın hatta 🤔 üstelik artık özgür iraden var, çocuk değilsin. Travmalarının yoluna engel olmasına izin verirsen bu hayat geçmez. Kendi elinden yine kendin tutacaksın. Gerekirse "O ilaçları alır, yoluma devam ederim” diyerek kendini motive edeceksin. Bu işler böyle. Ne anne, ne baba, kimse bu konuda senin kendine edebileceğin kadar yardım edemez. Büyüdük, artık sorumluluk bizde.

Bu hayat kimse tarafından senin yerine yaşanmayacak. Aileyi öne attığın için travma gerekçe olabilir diye düşündüm ama direksiyon sende.
Yardım alırsın, ilaç alırsın, destek alırsın ama yürümek zorundasın canım arkadaşım. İlaç tedavisi görmüş biri olarak söylüyorum; o haplar koşturmaz belki ama yerde sürünürken biraz daha az canının yanmasını sağlar. Bu bile küçümsenecek bir şey değil. Kimseye borcun yok. Ne topluma, ne hayata ne de ailene. Ama kendine şunu borçlusun; Kendinle kavga ederek ayağa kalkılmıyor. En azından bunu bir durdur. Bu halin sonsuza kadar sürmek zorunda değil. Bunu bir düşün.

Yalnızlıkla aranda bir fetiş var ve sen bunu kutsallaştırmışsın. Sığınağında uzun bir ömür diliyorum.

Hiçbir şey istemiyorsan bile, en azından kendini daha az hırpalamak için psikoloji kitapları oku.
İyileşmeye niyetin yoksa bile iç dinamiğini anlamak için. Yüzlercesini okudum 34 yıllık hayatımda.

Mimar Sinan'da sanat tarihi okudum ben de; şu an mesleğimi yapamıyorum, daha basit bir işte çalışıyorum. Ama şunu gördüm; kişisel gelişim dediğin şey, hayata atılamasan bile yapılabilir. En azından insan gölgesiyle, animasıyla, animusuyla yüzleşiyor. Okumasaydım insanlarla, hayatla ve en önemli KENDİMLE kavgam hiç bitmeyecekti. Kutsal Kitap bile şu sözle başlar; OKU!

Senin iş farmakolojiden çıktı, direkt terapi öneriyorum 😄

Geçenlerde bir reels videosu izledim. Kolları ve bacakları olmayan bir kadındı. Amerikalıydı sanırım. Küçük kızını giydiriyordu. Çorabını, tişörtünü, saçını falan tarıyordu. Kadın tüm bunları destek almadan yapıyordu, inanamadım. Kuru motivasyon diye paylaşılmış bir video değildi, acındırma da yoktu. Sadece hayatın devam edebileceğini ve bir çıkış yolunun varlığını o kadında gördüm. Biliyor musun, kendimden çok utandım. Gün içinde o kadar ucuz şeyleri kendime dert edinip, yer yer şımarıklık ettiğim için. O videoyu izleyenin kendin olduğunu hayal et, o videoyu izleyen senmişsin gibi pozisyon al. Söyleyeceklerim bu kadar.

Suya yazı yazmış gibi oldum tüm diyalog boyunca. Seninle konuşmak kör kuyuya ip uzatmak gibi. Ne diyeyim, imtihanın hafifler umarım.

Yooo tavla oynamak dalga mi olutor

Bravo yazin debize git