Sorumluluklarımdan hep kaçıyorum, ve sonucunda deadline'a yetişemedim ve patrondan azar yedik... moral kötü, tavsiye var mı?

Selamlar. İlk defa soru soruyorum burada, dertlendiğim zaman birileriyle konuşmayı severim ama, daha önce online platformlarda hiç dert yanmamıştım.

Konu okuduğunuz gibi, olay sorumluluklara gelince hep kaçıyorum. Tüm hayatımı böyle geçirdim. şu an 22 yaşındayım, yazılım sektöründe çalışıyorum (uzaktan çalışıyorum). Gençliğimde bilgisayara merakım var diye bu alanda üniversite okudum, fakat üniversiteye girdiğim an anladım ki, bu iş kesinlikle bana göre değilmiş. Yine de iyi kötü okuduk ve bir işe girdik işte, fakat burada bana verilen ilk büyük görevi (başka işler de vardı tabi de, bu bahsettiğim büyük olan) çok fazla erteledim ve zamanında tamamlayamadım. Hatta neredeyse hiç başlamadım desem yeridir... fakat durum şu ki, bu hafta içinde teslim etmem lazım :D Azar da işittik.

Bu hafta bitirebilirim bu arada. Gece uyumazsam tabi... bir şekilde halledebilirim. Ama yani bu süreç dahi bana hayatımın özeti gibi geldi. Tüm hayatım boyunca sürekli ilgilenmek istemediğim sorumluluklardan uzaklaştım, ve deadline geldiğinde apar topar yarım yamalak şekilde tamamlayarak teslim ederdim. Gurur duyduğum bir iş de olmazdı. Fakat o konfor alanından asla uzaklaşamadım, asla kendimi sorumluluklarıma veremedim. Ve sonucunda yine hep kaçmaya çalıştım.

Çalıştığım yeri genel olarak sevmiyorum. Bundan eminim. Çalışma koşulları da, iş ilişkileri de, iş ortamı da iyi değil. Ve işin kendisi de sıkıcı. Fakat uzun arayış sonucunda tek geri dönüş alabildiğim iş yeri burasıydı, ve tam anlamı ile vasıfsız biri olarak yakın zamanda başka bir yere geçmem de pek mümkün gözükmüyor.

Kendimi bayağı dramatize ederim, bunu iyi biliyorum. Fakat 22 yaşında hayatım bitmiş gibi bir izlenime kapılıyorum son bir kaç aydır. İş hayatına bir türlü alışamadım, zamanında kendimi çok boşlamışım, hatta ailem de bana fazla nazik davranmış gibi hissediyorum. Yalnız bir yaşam sürdürebilmek adına yapılması gereken temel ihtiyaçları dahi çok geç öğrendim, ve bazılarını hala daha bilmiyorum bile.

İşimde iyi değilim, vasıfsızım, özgüvensizim :D Sanki her şey başlamadan bitti gibi hissediyorum. İşten ayrılmak istiyorum, ama gidecek başka yerim de yok. Muhtemelen uğraşmak istemediğimden dolayı beynim otomatik olarak kendini "mütevazı yaşam" formuna soktuğu için, pek fazla para da harcamam açıkçası. Ayda bir kaç kitap alırım o kadar. Sırf konfor alanımda sabit kalabilmek adına asgari ücret ile en temel işlerde çalışmayı dahi düşündüm. Aileme bunu üstü kapalı anlattığımda ise kendileri elbette tak diye anladılar benim kaçmaya çalıştığımı. Bende iyi biliyorum tabi kaçıyor olduğumu... fakat ne yapayım? Kurtulamadık şu histen yıllardır

İçimden bir ses, git askere az dayak ye kendine gel diyor :D Ama ona bile cesaretim yok açıkçası.

Sizce çözüm nedir... veya fikirleriniz nelerdir? Benzer bir durumda olan birisi var ise yorumlarınızı duymak isterim.

Çok da uzun yazdım kusura bakmayın.