Ailen Seni Nasıl Başarısız Biri Haline Getirir?

Bugün düşündüğümde ailemin bana çok güzel bir eğitim ile başarılı olmayı aşıladığını fark ediyorum. Peki ya bunun tersini düşünürsek?

Sorumluluk alamazsın

Eğer çocukken fiyatını bile bilmediğin bir şeyi ailen sana hemen aldıysa ya da yemek masasına bir tabak bile koymadıysan (hatta elle yedirildiysen) ailen senin sorumluluk öğrenme yaşını geciktirmiş ve bir anda ergenlikle birlikte belki aşırı sorumluluklar üzerine yüklenmiştir. Benim ailem ise çocukken bir oyuncağın fiyatının çok azını söyler ve o kısmı harçlıklarımdan vermek istemezsem almazdı.

Keşfetme duygusunu oyunlarda ararsın

Bir çocuk keşfetme yoluyla bilgiye ulaştığında dopamin salgılar. Oyunlar bu psikolojiyi çok iyi bildiği için güzel, her bir levelde yeni bir zorluğu keşfettiğinde hissettiğin haz duygusu onu daha çok oynamanı sağlıyor. Ailelerin yaptığı en kötü yanlış bir oyuncağı sadece alıp çocuğa vermesidir. Bir süre sonra çocuk bu oyuncaktan sıkılır ve atar ama eğer ailen o oyuncak ile yapabileceği sınırsız şeyler olduğunu gösterseydi çocuklar bugün ellerinde tabletlerle dolaşmazdı. Bir bebek aldığında sadece saçlarını taramazsın onunla hayaller kurabilir, değişik dünyalarda dolaşabilirsin.

Dünyanızı sınırlamıştır

Sana maaşlı ve refahlı bir iş belirlemiş ya da hayalinde hiç olamadığı kişi olman için sana baskı yapıp dünyan haline getirmiş ve başka seçenek bırakmamıştır. Çocukluktan itibaren sana hep tek ve sıkıcı o hayali dayatmıştır. Hiç potansiyelinin belki onların belirlediklerinden büyük olduğunu düşünmez. Bizim ailede ise çocukken hristiyan, sonra ressam, büyüdükçe de bilim kadını olacağımı söylerken ailemden her zaman hoşgörü gördüm.

Risk almaktan korkmana sebep olmuştur

Bir kız toplumda her zaman "güzel" olmasıyla kabul gördüğünde zamanla bu güzelliği kaybetmekten korkmaya başlar. Bir çocuğa o bir şey yapmadan "zeki oğlum, zeki kızım" derseniz bu çocuk "bir şeyler yaptığında" başarısız olup sevgiyi kaybetme riskini almaz. Çocuğuna hak etmediği övgüyü veren aileler onlara en büyük kötülüğü yapıyor. Çocuğun başarısı küçümsenecek bir şey olmamalı ve başarı bu kadar ucuz gösterilmemeli. Ailem bazen bana cani davranmış ve "ne var onda?" diye zaman zaman üzerime gelmişti ama bunu dozunda yaptılar. Sadece gereksiz şeylerden gereksiz ego yapmamı istemediler. Ben 8 yaşındayken okuldaki büyük çocuklarla yaptığım satranç turnuvasında 1. oldum ve okuldan madalya verdiler. Akşam da ailemden güzel bir harçlık aldım.

Ebeveynlik çocuklarınıza tablet almakla olmuyor. Bu dünyaya zorla getirdiğiniz çocuğu bu zorlu dünyada yaşamanın kurallarına alıştırmalısınız.