Hele Bakın Kim Gelmiş? O gelmiş: Finaller

Bir sene daha bitti, yeri geldi yattık, yeri geldi gezdik ama artık bedelini ödeme zamanı. Finaller is coming...

Bu durumda bizlere de final haftasında hepimizin yaşadığı ve hissettiklerini yazmak düşer. Hadi başlayalım.

Finalden önce öğrenci kaç alırsa geçeceğinin hesabını yaparak haftaya başlar.

Adeta olay yeri incelemesi yapan ekipler gibi en ince ayrıntıyı dahi hesaplayarak kafasına bir hedef koyarak sınava girer. Vizeden 70 aldım, 40 alsam yeter ya kasmaya gerek yok der gariban öğrenci.

Vize konuları dahil mi değil mi? sorusunda vizenin de dahil olduğunu öğrenince kendini kaybeder.

İlk önce olayı kabullenemez ve hocayla konuşalım dahil etmesin yaa diye sitem eder. Onda başarılı olamazsa bize vize dahil gibi bir bilgi gelmedi ki diye inkar eder. Ama kaçamaz vize konuları da dahildir.

Hocaya bazı sorular sorabilmek adına numarası ya da mail adresi istenir.

Artık son bir umut, son bir pazarlık yapma girişiminde olan öğrenci sınıf whatsapp grubuna "Pardon hocanın numarası olan var mı?" diye sorar. Bir şey falan değişmeyecektir, avuntu sadece.

Arasının çok samimi olmadığı arkadaştan not isteyip istememe ikilemine düşer.

Kendi notları eksiktir hatta hiç yoktur. Çalışkan öğrencilerle sene içinde arası çok iyi olmayan öğrenci not istesem verir mi acaba diye düşünürken, çalışkan öğrenci ise kararlıdır, kimseye not vermeyecektir. Kendisi hocanın nefesine kadar ses kaydına alıp not çıkartmıştır ve o çalışkan öğrenci ortadan kaybolur bu hafta.

Aslında önceden başlasam yetiştirirdim, keşke son güne bırakmasaydım hissi.

Önce konuların çok olduğunu gören öğrenci hiç çalışmamaya karar verir. Ancak okuduktan sonra o kadar da fazla olmadığını yani yapabileceğini anlar ve daha önce başlamadığı için çok pişman olur.

Hocanın sormayacağını düşündüğü konuları kafasından eler.

Bu çıkmaz, bunu hiç sormaz, bunu vizede zaten sordu gibi düşüncelerle konuları aklınca düşürmeye çalışır, başka çaresi de yoktur zaten.

Kendisi artık finallerden ümidini kesmiştir ve vize notu da iyiyse bütünleme sınavlarına güvenerek yatmaya devam eder.

Ama yine de şansını denemek için finallere girer ve finaller de sandığından çok daha kolay sorularla karşılaşmıştır ve pişman olur keşke ama keşke çalışsaydım finallere kesin geçerdim diye.

Son olarak ise öğrenci; final haftasından sonra eğer bütünleme sınavına kalmamışsa büyük bir tatili hak ettiğini düşünerek kendini teselli eder.

Bu zorlu haftanın geçmesi için dualara başlar. Kimisi dizi film izleme hasreti çeker, kimisi memleket hasreti. Bu süreç yorucu olsa da çalışanlar için iyi bir tatil onları beklemektedir.

Okulunda hiç bütünleme sınavı olmayanlar zaten üzüntülü ve kederli olarak bu haftayı daha da zorlu geçireceklerdir. En önemli uyarımla bitiriyorum:

Bir saat sonra hiç başlamayacaksın boşa hayal kurma. Son gün yetişir dediğin şey de yetişmeyecek. Ama bu günlerin tadını çıkart ve en iyi notu al diyerek yazıyı bitiriyorum.

Bu yazıyı okuyup beğenen herkesin de harf notu AA olsun diye dua ediyorum. Başarılar! :)